Cirkel

 Cirkel

Een maandag waarin jij je wilt verschuilen in je bed.

Gisteren, die prachtige zondag brak je klomp in duizend stukjes. Je hebt het helemaal gehad, zeg je opstandig tegen jezelf. Je bent ’s middags op bed gaan liggen, ziek was je geworden, van al 't gedoe.

Lioggend in je bed ben je gaan voelen, wat voelt je lijf?

Huilend onder het dekbed voor de zoveelste keer proberen te ontdekken, ondanks de warmte buiten.

Ja dat kan je wel, ook onderzoeken dit keer. Nu je voelt dus van alles, maar je ontdekt niets, behalve dan woede, verdriet, teleurstelling, negativiteit. En nog eens verdriet, woede, teleurstelling. Ja, de bekende dingen en je vindt echt dat je het allemaal zelf moet ontdekken. Dat ontdekken, opzoek gaan in jezelf naar t antwoord, welk antwoord? Je voelt geen antwoord! Voor jou werkt dit niet, of beter gezegd, je zegt keer op keer tegen jezelf dat je het niet kunt; een antwoord vinden in jezelf. Frustratie, dat is wat je voelt en ook opstand. Daarbij komt ook dat je niet iemand wilt worden die iedere dag uuuuuren schrijft over eigen gevoelens, over pijnen die je ergens in mijn lichaam voelt.

Vreselijk, “Get a life, doe normaal,” schreeuw je bijna tegen jezelf! O ja, je weet wel wat, praat tegen jezelf: ”Ik heb totaal geen connectie met mijn familie, passieve wezens die blijven hangen in het verleden. Goh, doe ik dat zelf ook niet? Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen leven. Ach, ik weet ‘t allemaal….Wat doe ik? Juist, ik hoef het eigenlijk niet te schrijven: me maar weer vol vreten, neen, los niks op. Nog wat eten, nee, het gaat niet weg. O ik ben misselijk, even wachten, allicht een waarschuwing van mijn lichaam, wat drinken. Helpt t? Ja, ik heb de ruimte, nou dan eet ik die andere tompoucen ook maar op. Niemand die t ziet, niemand die het merkt. En men maar brullen hoe prachtig ik ben. O, je bent zo knap, je bent zo’n mooi mens, van binnen en van buiten. Ik geloof het allemaal hoor, want ik heb niks slechts in me, bedoel het ook niet verkeerd, ben netjes, eerlijk, oprecht. Geweldig. Behalve dan van mezelf houden, dat ontbreekt in dit plaatje. Ik vind mezelf zo ontzettend lelijk, dik, ik kijk wel in de spiegel om mezelf uit te dagen. Soms zelfs een half uur. Het helpt me niets.

Ga dan bewegen? Ga dan gezond eten? Nee, stel je voor, ik ga voor mijn lichaam zorgen. Dat gaat dus niet gebeuren. Eerst moet iedereen weten hoeveel pijn ik heb, hoeveel ik mezelf afwijs. Ik bewijs men hun ongelijk, of beter: ik straf mezelf, voordat ik inzie hoe het wel moet ofzo iets. Ik weet t ook niet waarom ik enerzijds geweldig wil zijn in de zin van mooi, slank, sportief, fit, intelligent etc en ik anderzijds er niet aan wil, want stellllll je voooorr……”

Je vindt dit leven echt zo stom. Ook al ben je er zelf verantwoordelijk voor, doe je het allemaal zelf, heb je zelfmedelijden wellicht, je vindt het leven echt stom.

Opstaan en werken met een ander aan jezelf helpt echt, mits je het toelaat in je leven.