Is dit niet raar dat iemand naar jou kijkt en dat dit toevallig jij bent? Jullie staren naar elkaar, hoe vreemd eigenlijk. Het toch heel normaal vinden, dag in dag uit. Die persoon, jij die in de spiegel kijkt naar jezelf, heeft ook gevoelens en emoties, soms vergeet je dit. Je prent het jezelf in en je vergeet of durft niet te vragen aan die ander of dit werkelijk zo is wat jij denkt. Zo gewend ben je geraakt om jezelf te zien door de ogen van de ander aan te meten.
Je gaat ervan uit dat het zo is zoals jij het creëert in je hoofd.
Wanneer je jezelf ziet, zie je dan de twinkeling in je ogen of de vermoeidheid?
Voel je die twinkeling ook van binnen, schitteren ze omdat je overloopt van genot of blijdschap?
Of schitteren ze van het glanzen van de tranen die in je opkomen.
Vind je jezelf terug in de spiegel als je huilt of lacht?
Voer je een innerlijke dialoog, wil je iets te weten komen door naar jezelf te staren, ben je een raadsel voor jezelf? Hoe vaak neem je de moeite om werkelijk jezelf te zien? Voor je zelfbeeld stilstaan en proberen te achterhalen wat zich nu werkelijk in jou afspeelt is het fijn als je jezelf een beetje kent.
Weet je dit nog, wie jij in wezen bent? Of is het overschaduwt door de jaren, door het stof op je huid onzichtbaar geworden.
Of herken je je innerlijke zelf in het lijnenspel van je gezicht?
Kijken naar jezelf is niet hetzelfde als jezelf zien. Zien gaat dieper, is intenser, als je goed kijkt kun je het geleefde leven op iemands gezicht zien.
Probeer het eens; anders naar jezelf te kijken zodat je jezelf ziet staan daar aan die ander kant van de spiegel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten