Angst om jezelf te zijn.
Daar heb je het weer: Onze Angst.
Angst om te leven, angst om jezelf te kunnen zijn, faalangst, flirtangst, geef het -any name- en we herkennen het allemaal.
Weet je wat nu eigenlijk zo grappig is?
We worstelen hier mee, zelfs in deze kleine minuten dat ieder die dit leest. We herkennen het, we weten het van onszelf en we zorgen dat het een taboe blijft. Iedereen mag er over praten; alleen -jij- niet!
Problemen en ziekten, wie kent ze niet, de veroorzaker is de angst.
Maken wij zelf niet de ondraaglijke situaties, waarvan wij denken ze niet of ternauwernood te overleven?
Wij hebben onszelf toch gedwongen om verslaafd te raken aan beperking en begrenzing van ons leven? Wij bepalen toch zelf hoe wij ons leven willen inrichten?
Soms zit het mee en soms valt het tegen.
Waarom valt het tegen?
Hadden we te hoge verwachtingen, zaten we in ons luchtkasteel? Dachten we: "Jongens, het kan niet op, nog effe doorjassen en dan zijn we er?" En ja, net op dat moment klapt de boel in elkaar, valt alles in duigen, je droom, je hoop, je toekomst… minder of zelf totaal verdwenen.
Figuurlijk uitgekleed weer verder, een nieuw doel wacht op je, moet je links of juist rechts af? Wat kun je zeggen, hoe presenteer jij jezelf? Wat vindt men oké aan je en/of aantrekkelijk?
Richten we ons op de ander, op de maatschappij bij het nemen van nieuwe beslissingen of handelen we vanuit onszelf en luisteren we naar onze innerlijke stem?
Jammergenoeg is het meestal de maatschappij waar we ons op richten, jammergenoeg ja.
Ten koste van onszelf.
Tot morgen: je kunt dan lezen wat jouw angst doet naar je relatie(s).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten