Eerste indruk: niets bijzonders.
Terugkerend patroon.
Fleurig, vrolijk, nieuw begin, lente.
Een groepje narcissen, uitbundig sterk strak staand tussen hun eigen groen.
Kijk eens verder, houd je blik eens wat langer op de foto.
Eén narcis is nog in wording, gesloten, al wel dapper en krachtig bijna af.
Valt dus eigenlijk niet op.
Wat wel opvalt zijn de groten, degenen die vooraan staan.
Met daar in het midden bijna ingesloten
onze hekkensluiter.
De laatste.
En.. is dit erg, is dit minder, is deze wel oké?
De laatste, altijd is iemand de laatste.
tijdens de gymles op school bijvoorbeeld.
In een vergadering.
In het gezin.
Altijd is er één dus de laatste.
We zijn inmiddels gewend geraakt om diegene die achteraan loopt als écht laatste te betitelen.
Minderwaardig dus volgens de eersten, volgens de groep.
Mensen die gewend zijn geraakt aan tegenslag
hebben geleerd zich te handhaven.
Keer op keer terug te komen dáár waar ze willen zijn
op hun eigen plek.
Bijvoorbeeld in het gezin; dit is soms achteraan als jongste.
De laatste zijn geeft je meer, véel méer;
voor jezelf opkomen,
nuchter leren zijn, uithoudingsvermogen, positieve aanpak.
Terugkomen uit moeilijke situaties
vormt ook je karakter en geeft je power.
En ineens op een dag merk je... dat je inderdaad vooraan staat.
Gegroeid doordat jij je eigen schouders eronder hebt leren zetten.
Geef niet op: de aanhouder wint.
Let een beetje op elkaar, heb een beetje respect voor elkaar.
Je zult ervaren dat dit niets bijzonders is.
Ook de hekkensluiters horen bij de groep.
Sluit niemand uit, zelfs heel kleine hekkensluitertjes niet.
In relatie tot de ander:
doe de deur eens zelf open en ga een keer als laatste erdoor heen.
