Klopt deze foto met de titel?
Ja.. jammer genoeg komt het al te vaak voor dat
wat je voor "houden van" verslijt, simpelweg te vangen is in geniepige woordjes,
zoals; emotionele chantage, wurggreep, klem zetten.
Hoe komt dit, dat er zoveel mis is gegaan in jullie relatie naar elkaar, naar jullie kinderen?
Door je eigen onverwerkte angsten, ontstaan door eerder negatieve ervaringen
probeer je je geliefde in een keurslijf te proppen. Of juist door de ander constant tevreden proberen te stellen.
Door zo te handelen gaat het Angstbeest in jezelf even slapen, het geeft tijdelijk een iets beter gevoel bij jezelf. Want je merkt; "Héé, als ik heers over de ander of de ander vrijwel constant tevreden stel, voel ik geen angst in mezelf." Logisch toch dat je dit gedrag gaat herhalen, keer op keer, jaar in jaar uit. Bij alle relaties die je hebt met anderen ontdek je dat zo te handelen beter is voor je eigen gemoedsrust.
Je partner, je kinderen, collega's en/of werknemers.
Een harnas zelf aantrekken, wat jou goed uitkomt, wat het beste bij jou voelt, het rustigst, het meest bevredigt bij jou, al is het maar tijdelijk. Zodat het grote Angstbeest in jezelf blijft slapen.
Zodat je niet hoeft te investeren in Innerlijke groei, zodat je niet een gezonde relatie met jezelf hoeft aan te gaan, maar handelt volgens standaard patronen, niet luisterend naar je innerlijke stem of behoeften.
"Goed," zul je zeggen, "dat is mijn keuze, mijn verantwoordelijkheid hoe ik mijn leven indeel."
Maar wat gebeurt hier met de ander uiteindelijk?
Die staat, zoals op de foto stil en eenzaam, zonder groei meer te verlangen naar zijn hol, onder hem. Dit is nog de enige uitweg die hij kent.
Om erin te kruipen, om rust te vinden, om zijn wonden te likken opgelopen in jullie strijd, om weer te herstellen en aan te sterken, afkicken van de ongezonde voeding en alcohol, weer zich gezond te gaan leren voelen.
Want daar in die relatie, daar bij die ander waar je ooit zo goed mee startte voel jij je geketend, belemmerd, vastgenageld, je komt niet meer tot groei en bloei, maar verschrompelt.
Je creativiteit verdwijnt, je liefde voor de natuur komt niet tot wasdom. Je zoekt je genot alle dagen in de drank en overdadig slechte voeding. Tot overmaat van ramp verveel jij je bij en met die ander, bij die eerst zo mooie liefde.
Het begon toch zo mooi: schattige baby'tjes, lieve kleintjes. Tussendoor echter sijpelt al snel de ergernis door het veranderende leven, door een nieuwe verantwoordelijkheid? Door het niet erover durven praten, door het niet opkomen voor jezelf, door het vastgebonden gevoel wat de ander in je oproept, waarvan je het gevoel hebt dat diegene je klemzet.
Neen, je zet jezelf klem, je vergeet en durf zelf niet te praten, je durft niet (meer) voor jezelf op te komen.
Je kinderen groeien op. Hoe? Met een vader en moeder die zelf emotioneel beschadigd of verminkt door het leven gaan en zich ook zo gedragen in relatie tot elkaar. Zich ook zo gedragen naar de buitenwereld, als verwende kinderen die roepen en schreeuwen en eisen.
Die voordat ze iets bestudeerd hebben over hun kind al op de stoep van de school staan te protesteren, die opgefokt langs de lijn van het voetbalveld staan.
Kinderen, worden mishandeld.
Partners heersen over de andere partner.
Kinderen voelen de sferen, het verdriet, de onmacht van de ouders.
Op je werk functioneer je niet meer, al lange tijd niet meer.
Stampend, briesend opnieuw naar de school van je kind.. want de leerkracht heeft het toch gedaan, de school benadeelt mijn kind.
Een kind voelt wat het voelt...
een ouder die gefrustreerd is, teleurgesteld is, niet tot groei komt door ingeklonken gedrag..
Moeten jij en jij nu zo doorgaan?
Moet jij zo zonder groei en bloei blijven voorthollen, met al die stress met als die onverwerkte angsten?
Wordt het niet eens tijd dat je wakker gaat worden, je uitstrekt, opstaat en je verantwoordelijkheid weer neemt naar jezelf, naar de ander?
Durf de schade eens op te nemen en trekt eerlijke conclusies.
Ga uit elkaar of blijf bij elkaar. Zoek betrouwbare hulp, kijk naar en verzorg je kinderen nu eens echt. En leef je niet uit op hen. Ook kleine kinderen worden groot en laat je hen dan net zo bungelen als jij ooit bungelde?
Zij zijn toch in het leven gezet door jullie, omdat jullie ze wensten, naar hen verlangden.
Wat is er gebeurd dat je tikken uitdeelt of ze emotioneel verwaarloost?
Steek je hand in eigen boezem en onderzoek, het is nooit te laat.
Praten helpt, heus.
