Gezellige Feestdagen en veel Liefde in het Nieuwe Jaar

 Maak plezier en Verwarm Elkaar als het Koud is

 Wens Elkaar alle Liefde toe Tijdens de Jaarwisseling

 Hou van je Liefsten die in je Hart Wonen

 Feest Samen en Geniet

 Geef Elkaar de Warmte van het Vuur wat in je Woont

Wees Elkaars Lichtje in Donkere Tijden


                                Ars Accretio komt vanaf 9 januari 2012 opnieuw met haar blogjes.
                                Tipje: lees de blogjes waar je geen tijd voor had de laatste maanden.

Communiceren

Gek fotootje?

Wat zie je?
Witte vlakke muren, blauw en grijs erachter, hoekkastje met rond deurtje daarop een goudkleurige schaal.
Op het witte horizontale vlak een hondenkop met ogen als lampjes, daarnaast een rood visje op een steeltje.
Rechts voor een buste, een David (van David en Goliath).

Je wilt meer zien, maar dat kan niet, de foto is zoals hij is en geeft slechts dit weer.
Je gaat je wel afvragen hoe het nu in wekelijkheid eruit ziet buiten de grenzen van de foto.

Heee… hoe apart, nu doe je dit wel.. Aftasten met je hersenen, buiten de grenzen willen gaan. Geen genoegen nemen met, maar verder willen, meer willen weten.
Je zoekt verder naar informatie, misschien iets niet goed bekeken? Neen, niets te zien verder.

Zo is het ook met communiceren; vaak hoor je slechts een klein deel van het geheel wat de ander overbrengt.

Je vergeet soms de gehele informatie door te geven. Of je denkt duidelijk genoeg te zijn geweest.

Vraag ernaar, stel de juiste vragen, verdiep je in de belevingswereld van de ander.
Dan kun je erachter komen en accepteer niet dat je genoegen moet nemen met een klein onduidelijk beeld, waardoor jij zelf een eigen 'waarheid' in elkaar gaat flansen. Die achteraf, zo blijkt erg vaak, totaal niet dat is wat de verteller bedoelde.
Verteller onduidelijk, toehoorder vult daardoor het verhaal subjectief op.

Zo ontstaan de misverstanden.
Onvolledige informatie kan een vreemd eigen leven gaan leiden. Wees duidelijk, helder en vraag of men je begrepen heeft. Succes op deze Blauwe Maandag.

Vrouwen

Wat doen zij daar, die vrouwen?

 Waarom staan zij daar?

Wil je weten wat zich hier afspeelt?

                                                     
Je kijkt eerst naar het geheel, globaal en vluchtig. Daar staan vier vrouwen, onbevangen zichzelf te wezen. Ze voelen zich niet bespied. Ieder staat in een houding die zij het prettigst vindt voor dit moment. De meest linkse vrouw staat met haar armen naar beneden, waarschijnlijk is zij de leider van het groepje of misschien hebben ze de afspraak dat zij als eerste straks haar lichaam mag verplaatsen, zij staat ook het meest in de starthouding, let op haar hoofd en lichaamshouding, naar links (ze weten wat ze gaan doen, symbolisch: naar links; verleden, is herkenbaar, is ervaring) willen ze, hun hoofden zijn ook deze kant opgedraaid. Hun ontblote bovenlichamen zijn ook zichtbaar voor degene(n) waar zij op wachten. Daar zal het te doen zijn. Ze zijn in afwachting, wetend dat ze mooi zijn, dat het straks gaat beginnen. Het lijkt alsof ze wachten op een seintje, pas dan zullen zij in beweging mogen komen. Als toeschouwer schaam je je bijna een beetje omdat de vrouwen zo zichzelf zijn en zij jou niet zien. De vrouwen zijn niet somber, je ziet het aan de kleuren. Ze hebben zich versierd, beschilderd zelfs. Ze hebben zich mooi gemaakt voor wat voor wie?
Zelfs hun haren zijn eén met hun lichaamstaal, wild en vrolijk hangen de haren als versierde koorden op de blote ruggetjes, hoe vrouwelijk, hoe vrij, hoe los. Jou wordt ook nog een deel van een linker blote borst gegund.
Ze wachten al een tijdje (kijk naar de meest rechtse vrouw met de armen over elkaar), vinden het volkomen normaal, zijn de rust zelve en voelen zich gerespecteerd zoals zij daar staan, dit zegt hun lichaamstaal en ook dat ze dit wachten helemaal niet erg vinden; blijkbaar wachten ze op wat leuks
ze hebben  het er voor over.
De eerste indruk is dus belangrijk voor je.
De kleuren, compositie en vormen geven je informatie.

Je gaat je er prettig bij voelen door te kijken naar de vrouwen
of je kunt nieuwsgierig worden. Je wilt meer weten in ieder geval.
Je ogen gaan de aquarel aftasten, zoekend naar informatie
wat een antwoord kan geven op je vragen.
Nog steeds weet je niet genoeg, ze gunnen je maar een stukje van hun verhaal.
Het kijken en het gevoel wat je erbij krijgt zorgt ervoor dat je beter wilt gaan zien
Zien waarom het is zoals het is.
Dus ga je zoeken, zoeken in jezelf, in je eigen verbeelding, in je eigen fantasie. Want dit is de bedoeling, zegt de maker, je krijgt alle aanwijzingen maar je mag ze zelf vinden. Gebruik je subjectieve belevingswereld.

Probeer het zelf eens, ga zo staan ruggetje hol met je armen boven je hoofd, de vingers gespreid,
een open houding, een ontvankelijke houding
wat voel je dan?
Afwachting, eensgezindheid, verlangen
rust en ontspanning, ontvankelijkheid.
Juist deze vrouwen hebben zich mooi gemaakt voor de mannen
en staan in eensgezinde afwachting alvast stilletjes te genieten van de momenten die gaan komen.
Zij nemen de tijd...
De tijd neemt hen niet...


                                                       

Kleine Plekjes

Zeldzaam zijn ze, deze plekjes. Ze bestaan nog.

Plots ontdek je er soms eentje, zoals deze.

Stil word je ervan daarna je kunt nog maar eén ding: binnenkijken.

Je merkt dat je vanzelf op je tenen gaat lopen alsof je stoort.

Zachtjes de afgebladderde deurtjes openen, oei.. ze kraken..

Wat zie je?

Door de tegeltjes op de vloer zie je de schuifelende mensenvoetjes

de druipende kaarsjes op het smalle altaartje

de dansende lichtjes door het openduwen van het deurtje

De felgekleurde kandelaartjes dapper, fier rechtop trots hun vlammetjes dragend.

Maria, ingetogen en devoot

hoog boven je hoofd.

zodat je wel omhoog moet kijken om te zien

om te voelen.

hier hangen heel veel wensen

vele smeekbedes

nog veel meer dankjewels.

Wat een hou-vast

in deze piepkleine ruimte.

Respect dat is wat je voelt nadat je gezien hebt.

Verbeelding en Werkelijkheid

Soms is het goed spontaan je eigen fantasie eens te laten werken.
Niet nadenken, maar direct hardop zeggen wat er in je opkomt, als je deze foto ziet.
Zo mooi, de natuur maakt zijn eigen schilderijen.

Tipje: mocht je deze tekst te weinig vinden, zoek het schilderij op van 8-12-011 en vertel jezelf opnieuw hardop wat je nog weet terwijl je ziet.
Verrassend voor jezelf dat je nog bijna alles weet wat beschreven werd gisteren?
Dit komt door de samenwerking van linker-en rechter hersenhelft wat op het moment gebeurde terwijl je zag en hardop las. De koppeling (samenwerking) tussen ratio en creativiteit zorgt dat informatie beter opgenomen en bewaard wordt. En dus ook weer spontaan gereproduceerd kan worden.

Fijn weekend en geniet van elkaar.

Kijk en Zie

Naast wat andere mensen je kunnen geven aan positiviteit, kun je natuurlijk ook jezelf ontwikkelen door bewuster te leren aanschouwen.

Wanneer je horizon breder is geworden, je meer kennis hebt vergaard, kun je ook beter in je vel zitten.

Bijvoorbeeld kijk eens naar dit schilderij hieronder

Wat zie je?

Je ziet een mens figuur, een vrouw waarschijnlijk. Zo te zien aan haar haren, de stand van de schouders, benen en haar vingers. De hele houding die zij uitstraalt heeft meer van het vrouwelijke dan van het mannelijke weg. Je ziet ook de kleur blauw flink aanwezig, blauw is een koude - een mentale kleur, de vrouw heeft het koud. Ze zit ineengedoken als het ware, gericht naar haar buik. De buik: de kern, het centrum van haarzelf. Ze heeft haar witte vingers voor haar ogen en steunt zo haar hoofd: de mentale kracht laat het nu afweten. De vingers zijn gebogen, zelfs aangespannen. Oei.. toch iets heftigs aan de hand daar. Wit: de kleur van de zuiverheid. Wit bevat alle kleuren tezamen. Maar ook: door witte vingers stroomt geen bloed, koud heeft ze het dus, geen doorstroming. Haar linkerschouder is bloot, onbedekt; Links staat in de symboliek voor het verleden. Ze heeft de schouder niet afgeschermd, terwijl haar hele lichaam overvloedig beschermd is door grote blauwe doeken en rokken. Haar verleden is nog teveel aanwezig in het heden (zware last op de schouder). Haar voeten lijken verdwenen verzonken of opgelost in de grond onder haar, maar de grond lijkt ook geen grond. Ze heeft water om zich heen, haar voeten staan in het water. Water is het symbool voor emotie. Ja nu weet je het zeker; deze vrouw heeft verdriet. Je ziet nu ook plots de kleur groen wat beter; groen is de natuur, groen staat voor liefde, rust en vasthoudendheid. Ze is ook dapper dus ze weet dat ze door deze periode in haar leven heen moet, dit weet jij nu. Je weet alweer wat meer: de koude zit in hetgeen zich om haar heen heeft gevormd, de kleding: haar omgeving waarin de vrouw leefde was niet goed voor haar, gaf haar geen voeding, echter wel zoveel koude dat haar huid wit is geworden, geen goede doorstroming meer, de kou is naar binnen geslagen, ze is niet in staat geweest om de kou buiten te houden. Ze weet het, ze zit niet voor niets zo gebogen, ze is op zoek, op zoek naar zichzelf, ze is teleurgesteld, verdrietig Ze zoekt de warmte in zichzelf want ze voelt dat ze leeft. De doorzichtige gordijnen laten ook een beetje geel toe. Geel: de kleur van de hoop, van een nieuw begin (denk aan Pasen), van voorzichtige verandering. Ze heeft het geel nog niet ontdekt met haar ogen, maar toch voelt ze het. Hoe? Door de kleur paars. Paars is een spirituele kleur. Het 'aloude weten' zit in haar, haar intuïtie. Ze is wijs, ze heeft met haar innerlijk spirituele weten haar lange samengebonden haren versiert. Haren staan in de symboliek voor groei, geestelijk groei. Opnieuw een aanwijzing dat ze wijs is. Maar waarom heeft ze nu zoveel verdriet? Kijk naar haar benen. Zij vormen een koud hart in haar leven; de vrouw mist de liefde. Haar hart ligt levensgroot op de voorgrond. Ze laat het je zien door de doorzichtige gordijnen links en rechts een beetje open te hebben geschoven. Aha, je mag meekijken van haar, ze laat een stukje van zichzelf zien. 

Met haar toestemming mocht je meekijken en hopelijk zie je nu meer. Succes.

Gouden Bergen

Ooit iemand ontmoet dit je deed geloven dat gouden bergen bestaan?

                                                         Wat gebeurde er toen met je?
                                      Werd en voelde jij je vrolijker, blijer, sterker, krachtiger?
                                  Waarom?
                              Omdat je energie weer stroomde?      
                           Omdat je in iets geloofde?                                                        
                        Omdat je, ook al was het maar voor even,
                     het gevoel had dat jouw zorgen helemaal                
                 voorbij zouden zijn?

              Heerlijk hè? Enkel genieten.
          Soort Dagobert Duck gevoel creëren; zwemmen in je eigen goudberg.

Neen, geen realiteit dus. Maar die iemand die je in gouden bergen deed geloven heeft wel iets bereikt bij je: deze persoon heeft het positief denken bij je geactiveerd. Het gevoel ergens uit kunnen komen, ook al is je leven nog zo onoverzichtelijk tijdelijk. Je werd toch vrolijker bij die mooie gedachte?
Waarom dan direct weer inzakken? Waarom dan het ontstane gevoel niet hoog houden, waarom dan ineens weer doemdenken?

Pluk de vruchten van wat andere mensen je aanreiken, hoe klein het ook is; wees blij met wat je krijgt en kijk niet naar wat je niet hebt.

Wat Zie Je?

Zonder eerst te lezen beschrijven wat je ziet, kun je dit?

         
              Niet gewend misschien om goed te kijken, te aanschouwen of te observeren?
                                 Wanneer je dit regelmatiger gaat doen, leer je beter te zien.

                                                                 Wat zie je hier?

Twee dieren, de een groot de ander klein, althans zo zie je het op de foto.
Beide dieren zijn licht, erg licht van kleur, dezelfde kleur, hetzelfde wit en beiden ook crèmekleurig, beide dieren hebben haar, niet te lang en niet te kort, beiden beschikken over grote oren met flappen. De grootste heeft een nummer in zijn oor 3494. Oef.. een te nummer zijn.. De ander is aangelijnd ook geen pretje; altijd te moeten doen wat ervan je verlangd wordt. Een dubbele halsband, wat zegt dit? Is dit een meegaand typetje of en sterke power-tank?
Twee verschillende neuzen die elkaar aanraken, heel voorzichtig, heel zachtjes aftastend en betastend. Het ene dier is zelfs zover gegaan dat hij zijn kop door het prikkeldraad heeft gestoken; moet je toch lef voor hebben. Toenadering zoekt hij dus. Ze kijken naar elkaar en staan stil in afwachting wie de eerste beweging maakt. Respect voor elkaar en  laten blijken dat je zo elkaar beter wilt leren kennen. Beiden beseffen dat ze anders zijn, dat de ander niet van zijn of haar soort is. En toch worden ze naar elkaar toe getrokken.

                                                          Zo is het ook met mensen.

Sta eens stil bij de ander, ook al is hij of zij niet van jouw 'soort'. Ook als je dit niet gewend bent, kunnen toch heel mooie momenten zomaar plots je leven binnenrollen.
En achteraf wanneer het moment voorbij is en je hebt er niets mee gedaan omdat je er weer niet bij stilstond, omdat je niet goed gezien hebt wie die mens eigenlijk is of welke aanvulling deze mens kan geven aan je, ja dan is het te laat, dan heb je spijt.
Probeer het eens, laat het eens toe.
Vast en zeker zeg je, mits je er voor open staat;" Het is een verrijking die ander,  een nieuw mens in mijn leven. We groeien daardoor allebei."

Lente op Sinterklaasdag

Sluit je ogen eens op deze maandag en herinner je de geur van de prille lente. Hoe zacht, hoe fris.

Met haar toch al heldere kleuren, haar ontluikend schuchtere look. Haar glorie en haar dapperheid. 

Vergeet niet haar kracht; doe het maar eens na zo door die aarde heen te boren. Dit betekent: ik wil, ja ik wil, ik wil echt, ik ga door, ik zal er komen, daar waar ik zijn wil.........

Fantastisch toch, die natuur, wat een power, keer op keer.

Gewoon doorgaan, ieder jaar opnieuw.

Grandioos.

Chapeau voor de lente. 

Voor een nieuw begin.

Pas het nu eens toe op jezelf.

Chapeau voor jezelf, omdat je het toelaat kracht te putten uit een beetje lente (lees: nieuw begin, whatever it is) aan jezelf  te geven. Vergeet niet dat je ieder moment, elke seconde in je leven kunt kiezen om opnieuw te beginnen. Want het is jouw leven, jouw vrijheid, jouw verantwoordelijkheid die je hebt ten aanzien van jezelf, ten aanzien van de ander, ook ten aanzien van de natuur in en om ons.

Zomaar iets laten ontluiken in de bijna winter, daar is moed voor nodig.

Kijk naar de natuur  en leer van haar eeuwig geduldig tot bloei komen voor sterven en opnieuw herrijzen.

Namasté.

De Perfecte Partner 3

Natuurlijk bestaat die niet. Onmogelijk dat een enkel persoon alles voor je kan 'vervullen'.
Je weet het wel dat dit geen werkelijkheid is of ooit kan worden, maar stiekem zou je dit toch soms willen bedenken, al is het maar voor eventjes.

Stel dat het wel zo was: hoe zou je relatie zijn?
Want er zou nooit een meningsverschil zijn, nooit onbegrip, elkaar altijd goed verstaan middels communicatie. Verbaal en non-verbaal.
Ga je dan nog werken aan jezelf, aan elkaar, met elkaar? Neen, dat hoeft niet want er is niets wat nog beter kan.
Al snel saai dus, of zelfs vervelend. Aha, dus toch niet perfect want het wordt nu al vervelend.
Gelukkig maar niet perfect dus; blijf sleutelen, blijf elkaar uitdagen, blijf je verdiepen in elkaar. Want voordat je het weet zit je tussen het prikkeldraad.

De Perfecte Partner 2

Wat heeft een Perfecte Partner in zich?
Laat het weten; reageer.
Via Twitter, Facebook.
Zo moeilijk is dit toch niet?

De Perfecte Partner

                                                         De Perfecte Partner; bestaat die?

De Rol Van Ouders

Leraren op school en de rol van ouders

"Docent techniek pakt leerling die een ander met een gevaarlijk scherp voorwerp wil slaan bij de schouders en zet hem hard aan de kant. Leerling gaat naar de wc en even later komt een woedende vader op school om zijn mishandelde zoon te helpen."

" Het komt regelmatig voor dat ouders verhinderen dat een disciplinaire maatregel wordt uitgevoerd. Het kind heeft straf, maar de ouder haalt het kind gewoon uit de klas en neemt een dreigende of intimiderende houding aan, als de leerkracht daar bezwaar tegen maakt."

"Leerling in speciaal onderwijs steekt leraar met mes in been.. Leerling wordt door collega volgens vaste greep meegenomen. Ouders beschuldigen leraar van mishandeling"

Bovenstaande citaten van leraren komen uit de peiling van de Besturenraad.

NRC Handelsblad Vrijdag 25 november 2011

                                              Voorleren 3: ouders en kind in harmonie

Voorleren 2

Gezin - Opvoeden

Hoe comfortabel en prettig zou het aanvoelen als je kind zo liefdevol zou worden opgevoed. Beschermd te worden door ouders/opvoeders.

Stabiel uitgroeien zou geen uitzondering meer zijn.

Hoe geborgen, veilig en begrepen zou het kind zich voelen als ouders/opvoeders ontspannen kunnen leven met elkaar en in het gezin.

Er bestaat een kosmische wet die zegt: "Zo binnen, zo buiten."     

Voel jij je innerlijk stabiel dan straal je het uit naar je kinderen, zij nemen het over: Je leert ze voor.

Door jouw doorgroeide zienswijze, levensfilosofie te leren kennen en van dichtbij mee te maken ontwikkelen zij hun positieve levenshouding die doorgroeit vanaf jouw schouders. Geef ze je kennis, je visie en laat hen het wiel verder uitvinden op hun eigen authentieke manier staande op je schouders. Niet vanaf de bodem, die voorsprong hebben ze dan tenminste.

- Voorleren -

Leven is wording.

Bij je geboorte ben je niet al helemaal de mens die je moet zijn.
Pas aan het einde van je leven ben je de mens die je in wezen eigenlijk bent.
Je bent bezig met wording, met groei.
Je bent aan het leren en ontdekken. Ervaring en kennis neem je mee je verdere leven in.

Met Voorleren - leer je je kinderen voor -.
- Voorleren- is laten zien aan je kinderen hoe ze iets kunnen leren door het zelf voor te doen.
Door het juiste voorbeeld te geven, niet iets van ze verwachten of eisen en het zelf niet doen, maar door consequent te zijn in je eigen levenshouding. Wanneer je van je kinderen verwacht dat ze hun best doen; verbeter de wereld en begin bij jezelf.

Onrust in de Klas

Gezin - Opvoeden

Ben jij je als ouder bewust van de woelige weken rond Sinterklaas? Nogal wat spanning en onrust zorgen bij de kinderen, de kleintjes wel te verstaan, voor minder concentratie en rumoer in de klas.
Leerkrachten in het onderwijs weten het uit ervaring. Komende weken zijn vermoeiend: wees verstandig en sta boven het gekrioel. Ga niet op hen mopperen, neem je eens voor een positieve opmerking te maken en maak ze aan het lachen. Je krijgt er veel voor terug.
Geef ze wat meer ruimte, ben wat extra begripvol naar ze. Knijp een oogje dicht en zie wat meer door de vingers. Zing een liedje met ze en maak wat meer grapjes, neem je zelf voor dat een dag zonder humor met hen een verloren dag is.
Na Sinterklaas is de rust er weer, let maar op.
Sterkte en veel plezier.

Druk - Drukker - Drukst

Build Yourself

Gewoonte geworden om te zeggen: "Oh neen sorry, dat kan niet neen zoals hier gepland is; neen echt niet joh vandaag niet neen; zoooo druk. Eens jah, moet wel gebeuren. Nouuuu ff kijken hoor..
Deze week tjah inderdaad vol jahjah, te druk, te veel, te gehaast anders hoor en neen echt: haastwerk kan echt niet. Sorry sorry man, too busy.
Volgende week?… Nouuuu effe kijken…. nouuuu neen, ook al niet, ja kan wel maar dan moet er iets verzetten worden enne neen, laat maar staan zo, want ehh jahah, weet niet of dit haalbaar is deze tijden switchen. Nou neen joh, sorry, geen tijd nu zeg, jaha jammmmmmeeeerrrrrrrrr. Hoor het wel van je heh?
Laat snel weten wanneer je wel kunt? Nouuuu doeiiiiii, later."

Interessant 'doenerij' of niet echt intrinsiek geïnteresseerd in de ander?

Geef alvast een stukje aandacht door de ander binnen een redelijk termijn in te plannen.
Hoe?
Zet ergens in de dag een kruis in je agenda voor spoedgevallen: geen spoedklus betekent tijd voor jezelf.
Snijdt het mes aan twee kanten toch?

Hey You 2

 Build Yourself - Gezin - Opvoeden

Je hebt alleen maar geleerd om je te conformeren aan de ander, je hebt alleen maar geleerd te leven op de manier zoals anderen dit van je verlangen (buitenwereld), althans dat houd je jezelf voor, ontstaan doordat je zo geprogrammeerd bent (overleven), door opvoeding, door omgeving. En het zal wel kloppen denk je, want niemand corrigeert je toch? Vrijwel niemand zegt tegen je: “ Stop it please, waarom doe jij jezelf dit aan?” De enkeling die je probeert wakker te schudden; "Ach waar maakt die zich druk om. Iedereen wil toch slank zijn, dus waar heeft die persoon het over. Internet staat bol van de tips en trucs. Zo erg zal het niet zijn." Denkend vanuit je ingesleten gewoontepatroon.

Je moet er toch bijhoren, bij de groep, volop in het leven staan, meedraaien, en je rol spelen zoals een opgedraaid orgel automatisch zijn melodietje afspeelt?

Je kunt kotsen in het toilet, je vriend houdt jou niet tegen; hij durft niet, weet niet hoe ermee om te gaan. Dus laat hij jou je gang keer op keer gaan.

Gevoelens drijven in je zwembad; blauw, groen, geel, paars.

Jaha, soms verzuip je bijna van angst in je zwembad, soms stik je van eenzaamheid, gelukkig is er soms adempauze. Ook zijn er tijden dat je soms een beetje kracht over hebt om te watertrappelen.

Het is een strijd, een mega-stuggle., maar…wil je wel, wil je hieruit komen? Wil je weten waarom je voor de zoveelste keer rondjes zwemt in je zwembad van gevoelens, waarvan de rand bedekt is met tal van emoties, groen/geel aangekoekt overspoeld door blauwe eenzaamheid?

Het zou best niet zo moeilijk hoeven zijn om weer uit je zwembad te komen in de beginfase als je ten eerste absoluut onvoorwaardelijk begrepen werd, ten tweede totaal ondersteund werd, als je meegenomen werd door iemand die jou jezelf wil laten zijn en je dus voor honderd procent in je waarde laat (niet adviseert, juist meehelpt het meest haalbare te realiseren), die respect heeft.

Maar nu ben je de beginfase voorbij, je kunt niet meer nadenken, gevoelens en emoties groeien boven je hoofd uit. Ze zijn niet meer te corrigeren, ze leiden hun eigen leven. Daardoor kun je ook al niet meer nuchter nadenken en hol jij jezelf in de uitholling en uitputting achterna.

“Lach maar, lach me maar uit om mijn skelettenlijf en vind me maar zielig, ik lever ieder moment strijd om te leven, om te overleven. Het lukt me niet. Ik teer in, omdat ik niet meer verteer. Ik glijd weg mijn vingers klampen zich vast aan de rand van mijn zwembad en bijna niemand beseft dat het  ‘struggle for life’ is. Wie helpt mij liefde te geven in de vorm van aandacht, van geduldig zijn met me, van mij helpen ’aarden’ zodat ik met beide voeten grond durf te voelen en op deze manier kan leren uit mijn zwembad te groeien en te leren zorgen voor." 

Het voelt voor je alsof bijna niemand je helpt, teveel rondjes al gezwommen, teveel en te lang gewatertrappeld dit alles maakt je zo moe. Te moe om te strijden, te moe om de wilskracht nog naar boven te halen, hard nodig om vol te houden en te overleven.

Waar is het leven gebleven, het echte leven zonder toneelspel waarin je nog jezelf kon en mocht zijn?

Waarom is het niet meer mogelijk voor je om over het voeden van je lichaam na te denken? 

Waarom zit je te veel in je gevoel?

Teveel in gevoelens en de bijbehorende emoties zitten belemmert je in het realistisch nog kunnen nadenken.

Mede door te leren nadenken (ratio) ben je in staat om structuur aan te brengen. Maar ook doordat iemand een tijd intensief met je meeloopt krijg jij het gevoel dat je de moeite waard bent, even belangrijk bent als ieder ander mens.

Gevoelens en Emoties… Pak die hand, zodat je uit je zwembad komt… Dan kunnen we samen met je ratio de wonden in je gevoelens gaan helen, zodat je voeding tot je nemen weer als een ‘genieten’ gaat leren ervaren.

Hey You 1

Build Yourself - Gezin - Opvoeden

Durf… jij toe te geven dat jij je avondmaaltijd die je zogenaamd liefdevol in de keuken bereidde zojuist in het toilet hebt uitgekotst?

Durf… jij toe te geven tegenover je man, je geliefde, je vriend, dat je wil voldoen aan een ideaal beeld wat ooit is ontstaan in je hoofd doordat bijvoorbeeld je omgeving mogelijk iets niet kon of kan geven wat je eigenlijk nodig had of nodig hebt om stabiel uit te groeien?

Een ideaal beeld wat je zelf gecreëerd hebt, waarvan je dacht (denkt), als ik dit ben, nou dan….

Dan houden ze wel van me, dan vinden ze me wel oké uiteindelijk. Dan krijg ik liefde, aandacht, die aai over mijn bol.

Je hunkert, je hunkert…

Dus… honger jij jezelf uit.

Dus… speel jij je spel in je eigen toneelstuk om te voldoen aan een beeld ontsproten uit een zelfgebouwd luchtkasteel. Steen voor steen eigenhandig opgebouwd uit kek beeldmateriaal van onder andere gelikte tv – en magazine beelden.

Dus…   laat je zien dat je naar liefde verlangt (wie niet), aandacht wil, armen om je heen, menselijk contact wil, verbinding wil.

Dus… zit je vrijwel ieder moment in jouw ‘privé zwembad’ vol gevoelens van onzekerheid en angst die je weerhouden om totaal vrij leven.

Dus… is het zover gekomen dat je ratio je gevoel niet meer kan corrigeren. Je gevoel leidt een eigen leven, een diep intens verborgen leven.. maar gek genoeg wel zichtbaar voor de buitenwereld.

Het ideaal beeld is zo vergankelijk, een zeepbel van deze tijd.

Zo tijdelijk als je naar de geschiedenis kijkt; neem de schilder Rubens met zijn rondborstige weelderig geschapen vrouwen; ideaal beeld van zijn tijd.

Ja meisjes en vrouwen; je helemaal te geven aan het leven vanuit je eigen authentieke zelf heb je  geblokt middels het in eerste instantie rationeel in stand houden (bewust/onbewust) van een ideaal beeld en deze misunderstanding is uiteindelijk gedownload in je gevoelstoestand.

Want je voelt je toch niet lekker, je voelt je down, je voelt je waardeloos, je voelt je passé, je voelt je niet de moeite waard, je voelt je ellendig, je voelt je onzeker.

Al deze gevoelens zijn de veroorzaker van tal van emoties; je tranen zitten achter je ogen, meer tranen dan je lief is, vaker dan je wilt toegeven. Je boosheid noemt men opvliegend gedrag.

Dus…durf je niet te leven op jouw eigen manier, zoals je eigenlijk zou willen. Zoals je eigenlijk zou kunnen leven als die grote bepalende voorschotelende maatschappij er niet geweest was, waarvan je alles moet om erbij te kunnen horen.

In Relatie met je Gevoelens

Bij je gevoelens te zijn en niet erin.


Wanneer je midden in je gevoelens zit, is het veel moeilijker voor je om erachter te komen wat het is waardoor je zo diep in je gevoelens bent gaan roeren. Wat is er nu precies aan de hand dit ontdek je niet wanneer je in je eigen 'zwembad' van emoties rondjes zwemt.
Je kunt ook kiezen om aan de rand van je zwembad te gaan zitten. Niet geheel kopje onder te gaan in je eigen emoties, zittend op de rand van je zwembad jezelf een luisterend oor bieden.
Hoe lang is het geleden dat je echt serieus zelfonderzoek deed?
Hoe lang is het geleden dat je jezelf serieus nam?

Jezelf serieus nemen kan slechts als je behalve je gevoelens en de daar bij behorende emoties ook naar je eigen corrigerend denkvermogen luistert.

Moeilijk?

Denk hier eens over na.

Morgen verder, succes.

Uitzichtloos

Uitzichtloos

Zo kun je een situatie ervaren als jij het gevoel hebt dat niets in je leven ten goede veranderen zal... Je met niemand durft te praten over wat je dwars zit, waar jij je zorgen over maakt.….

Ben je bang dat men je uitlacht?
Of boezemt het je angst in dat een nieuwe fase van verandering gaat aanbreken; het moment dat je daadwerkelijk je schouders onder je eigen 'project' gaat zetten om uit je problemen te komen?

Kruip je in je schulp, word je stiller en serieuzer of ontwaakt de branieschopper in jezelf wanneer je 'het niet meer ziet zitten'?
Is de lach, de humor verdwenen omdat je blijft denken dat de dingen in het leven jou 'overkomen'?

Veel mensen lopen op dit moment al tientallen jaren rond met een innerlijke angst en durven nog steeds niet te praten met iemand die zij kunnen vertrouwen en die in staat is te helpen.
Dat jij denkt vrijwel de enige te zijn met problemen of angsten is herkenbaar voor veel mensen.
Ermee blijven rondlopen lost niets op, wel initiatieven nemen. Goede betrouwbare hulp zoeken, deskundigen die je begrijpen, die tijdelijk intensief met je meelopen en die in samenwerking met jou je weer op je eigen benen zetten.

Wat doe je als je leven uitzichtloos lijkt?
Niets doen is een keuze…
In actie komen ook...

Word je even Bewust

Word je even bewust

van de rijkdom in jezelf

de liefde om je heen

de seconden in je leven

Ben je eens bewust

van die armen van een ander

liefde die je krijgt

alle minuten in je leven

Blijf je nu bewust

van je kracht

en je talenten

van de liefde in jezelf

laat het weer eens stromen

zwem er weer eens in

geef uit jezelf aan de ander

niet die vluchtige minuut

maar alle jaren

van je leven

Verloren Liefde?

Only You

Geen schrijven voor een Blauwe Maandag, wel als je misschien wakker bent geworden met de meest knallende ruzie ooit nog in je hoofd tijdens het afgelopen weekend.

Ze is er echter nog steeds de aantrekkingskracht. Niets in woorden te vangen nu: enkel gevoel, vibratie, verlangen.
The Need in You.
Je mist hem, je mist haar; het snijdt pijnlijk in je binnenste.
Je kunt er niets mee, de ander is er niet op dit moment in je leven.
Door een noodgedwongen scheiding, door een bewuste keuze?
Eigenlijk doet het er niet toe; het is zo. Je bent alleen op dit moment in je leven terwijl alles in je schreeuwt om blijvende verbinding. Want je bent eraan toe. Je vrienden en vriendinnen zijn zich aan het nestelen. En jij, jij voelt het ook, maar ben jij wel zo zeker van de echte liefde met hem met haar?

Maar wat is verbinding behalve fysiek?

Is het het begrijpen van de ander, het aanvoelen van je degene van wie je houdt? Het versmelten willen met de ander met lichaam en geest? Het samenzijn?

Het elkaar 'liften', samen het beste in elkaar naar boven halen en zo een gelijkwaardige relatie onderhouden mede door hier veel energie in te stoppen. Dit is iets anders dan dingen laten gebeuren, zaken laten ontploffen, de ander de schuld geven, geen zin hebben in de ander. Te lui zijn om te investeren.

Oké, mooie voornemens, goede praat.
Maar wat als het echt niet werkt? Wat als er obstakels zijn of zichtbaar worden in verloop van tijd? Wat als ergens een gevoel ontstaat diep in je binnenste dat er iets niet klopt in de verbinding tussen jullie.
Wat doe je dan als je pas samen bent? Ga je dit gevoel onderzoeken, ga je praten, uitdiepen? Er proberen achter te komen hoe het komt, waar de oorzaak van het probleem ligt?
Of doe je niets en laat je alles zoals het is, toekijkend van een afstand, je eigen relatie aanschouwend als een buitenstaander, die geen controle heeft over zijn eigen leven met een ander. Stiekem denken: iets is beter dan niets; "Want dan voel ik me weer zo alleen als ik eerlijk ben naar hem of haar mocht ik de relatie beëindigen."

Doe je moeite om achter de intentie, de bedoeling van de woorden te komen? Onderzoek te doen wie de ander in wezen is.  Zodat je ontdekt dat de ander niet geheel zichzelf is of kan zijn bij jou? Ga je daarna nog steeds verder met te onderzoeken hoe dit zo gekomen is of was het altijd al zo en ben jij je er nu pas bewust van geworden?
Of doet het te zeer, is het te pijnlijk en sluit ook jij je ogen en je hart, opdat je de pijn niet meer voelt van een eventuele mislukte relatie.

Wanneer problemen in een relatie de overhand krijgen is het goed daar bewust mee bezig te zijn: niet verstoppen, niet negeren. Eerlijk zijn naar jezelf en naar de ander.
Wat werkelijk niet kan is hiphoppen, de ene keer zeggen dat je iets uit de grond van je hart meent en de andere keer hetzelfde compleet terugdraaien, dat je hetgeen wat je verteld hebt helemaal niet zo bedoeld had. Bijvoorbeeld "Hij is het niet voor mij, ik weet het zeker. We halen elkaar naar beneden, hij is te zwaar voor mij, we worden beiden zwaarmoedig in plaats van elkaar helpen eruit te komen." En een dag later spijt hebben dat je eerlijk geweest bent naar jezelf en naar degene met wie je hierover sprak. Als gevolg hiervan toch weer terugkrabbelen en heel stellig beweren dat het niet waar is wat je hebt uitgesproken. Dit is spelen met gevoelens van de ander.
Verwarrend? Jazeker.
Nog het meest verwarrend en pijnlijk voor de partner waar het om draait.

Bedenk: Beter ten halve gekeerd dan ten hele verdwaald.

Lekker Kleine Woordjes

Build Yourself - Relatie -  Gezin - Carrière

Kort, Korter, Kortst: je hoort ze iedere dag, wel worden ze bijna overal over het hoofd gezien, onzichtbaar bijna inmiddels.

Klein zijn de boodschapjes soms, al te vaak groot tussen de regels……

Wanneer je 'praat' met elkaar; snel supersnel ff sms'en, ff dit ff dat, ff afkorten want lekker (ge)makkelijk voor de zender, is het heel goed mogelijk dat de info niet geheel binnen komt bij de ontvanger. (Op de manier zoals de zender het bedoeld heeft). De lettertjes begrijp je, maar de gevoelens erachter? Moet je die maar ruiken?

"Shit, Fuck, Kut"; wat betekent dit? Het zijn maar woordjes, maar wat zit erachter? Welk gevoel, welke emotie ook? Waarom gebruiken mensen woorden van gelijke strekking? Wat laat het zien van ieder, wat wil de ander laten zien door zich uit te drukken op deze manier waarvan stilletjes misschien gehoopt wordt dat dit provocatie legitimeert of een frustratie opwekt en waarom? Of is het dit allang niet meer zo; is het zijn doel voorbij gestreefd?

Voor velen heeft het zijn kracht, zijn waarde verloren, omdat de uitdrukking te pas en te onpas gebruikt wordt. Het is gemeengoed geworden zo'n kreet. 
Wat doen wij simpele zielen, kudde-dieren die wij zijn? Wij blijven gewoon lekker "kut" roepen met z'n allen, omdat we zo vervlakt zijn inmiddels. Niet eens meer in staat om een ander sjiek of sjeik vernieuwend woordje te verzinnen wat de massa, de kudde, de groep in een samenbundelende uitdragende kracht neer zal of kan zetten. 
Want stel je voor dat je saai overkomt als eenling, of dat men je uitlacht als je een 'spetterend' woordje introduceert. Wat dan? Ja wat dan? Wat voel je dan diep in je binnenste? Word je dan weer heftig geraakt omdat iets "getiggerd" is geworden vanuit je jeugd bijvoorbeeld, voel jij je niet meer in de groep op je gemak, voel jij je genegeerd omdat je iets anders doet dan anderen van je generatie of leeftijd, namelijk iets van jezelf uitdragen?

Twintig, dertig jaar geleden was dit juist de bedoeling te shockeren, provoceren door nieuw termen, nieuwe woorden te introduceren. Je ouders waren geschokt in het begin jaren zeventig/tachtig.

Voor de allereerste keer hoorde je als braaf mens iemand roepen aan de overkant van de straat:" I want to dig you!"

Zomaar midden op de dag, een wildvreemd 'hitserig' erg soepele bewegingen makende man jouw kant uit wijzend op de stoep aan de overkant van de straat.

Haha lach je nu, maar toen, was dit een sleutelmoment.

Toen wist je: "Heeeeh dit is anders aan het worden die maatschappij; het komt erg dichtbij; de vervlakking. Alles moet zomaar kunnen omdat de ander zin heeft in.

En wilde je dit?

Uiteindelijk belandde je bij je eigen normen en waarden patroon.

Je ging vanuit dit startpunt onderzoek doen; wat was mogelijk voor je, wat wilde je niet, hoezo niet of waarom wel. 

En nu 2011?
Vraag jij je dit nog af of hobbel je mee zonder na te denken?

Nu is veel vanzelfsprekend geworden. Het voegt niets meer toe; we weten veel, we kennen de woordjes, groot en klein. We weten wat het voorstelt, wat het is, wat het opwekt; letterlijk hebben we inmiddels vrijwel alles aanschouwt middels de vrouwvriendelijke porno, ja, wij vrouwen groeien ook!

Vroeger zei je nog als moeder tegen je zoontje van 12 die het durfde om het woordje 'kut" te gebruiken (het opvoedkundige plaatje wel compleet houdend in je achterhoofd):  "Oeiiii, dat is een heel fijn 'orgaantje' waar je later heel veel plezier van zult en kunt hebben; nu gebruik je het wel heel negatief"

…..ijdele hoop….

Een woordje, wat doet een woordje in hemels naam? Heeft dit dezelfde waarde bij jou als bij de ontvanger?
Voor de een is 'dun' iel, voor de ander is datzelfde woordje 'prachtig' en een derde vindt het enkel een constatering, niet meer en niet minder.

Wat bedoelt de zender met het ge-sms-te woordje? Is het lekker strak bedoeld of juist lollig - 'tof' zoals de Belgen gewoon zijn te zeggen- ? Of is het het welbekende HARNAS;  vet popi toch ff laten blijken. Dat daar juist iets zit wat je moeilijk vindt of waar je (nog) onzeker over bent dat vergeet jij, maar ook de zender...

Aha… Een pijnpunt dus. Er zit iets. Wat het is? Kom maar, praat maar, leg het uit. 

Duidelijk dus; vanaf nu zijn shit, fuck en kut synoniemen voor misschien wel onzekerheid, frustratie en/of onmacht…. want de groep, de kudde, de massa………..daar kun jij je in verschuilen, maar wel tot op zekere hoogte.

Praatangst

Angst om te praten.
Hoe moeilijk kan dit zijn wanneer je last hebt van praatangst.

Wat is dit eigenlijk en waar komt het vandaan?
Als klein oke-kindje leer je vanzelf babbelen wanneer het je aangedragen wordt. De woordjes probeer je na te spreken en onthouden gaat vanzelf door het oefenen met je opvoeders.
Eigenlijk gaat heel erg veel vanzelf. De betekenis achter de woorden ook, je leert ze spelenderwijs kennen  en gaat ze zelfstandig gebruiken.
Maar wat als ergens ooit een kink in de kabel is komt, net op het moment dat jij iets aan het vertellen bent, bepaalde woorden gebruikt op een specifieke manier, hoogst waarschijnlijk je eigen manier.
Juist op dat moment slaat het noodlot toe. Dusdanig dat je schrikt, zelfs geen woord meer kunt uitbrengen. Je voelt dat iedereen in jouw beleving naar je kijkt en je vindt dit alles absoluut niet prettig.

Je vergeet dit incident en verder gaan de jaren, plots gebeurt het weer. Nu ben je ouder en je herinnert je de vroegere gebeurtenis niet meer. Het gevoel komt terug bij een soortgelijke situatie; opnieuw het gevoel dat je niets meer kunt of durft te zeggen. Het gevolg is dat je volledig dichtklapt.

De laatste tijd komt het vaker en vaker, je gaat groepen mensen mijden, want oh jeeh...je mocht eens met je mond vol tanden staan. Je gaat jezelf observeren en je voelt je steeds ongemakkelijker wanneer men iets aan je vraagt.
Zwart gat in je hoofd, benauwd gevoel, adem tekort, hart wat bonkt,  enorme transpiratie aanval, hyperventilatie.
Niets meer zeggen, je mond niet meer opendoen, want stel je voor.

Niet doen: doe je mond open en praat erover.
Ars Accretio werkt met je mee.

Kip zonder Kop

Build Yourself

Leer praten met jezelf, leer praten met je lief, met je kind, met je meerdere, met je vrienden.

Waarom?

Ken je de griezelig aparte verhalen van ouders of buren over kippen die vroeger geslacht werden met een touwtje vooral streng strak om hun nek gebonden? Zo strak dat je het spontaan met de kip ook zelf benauwd kreeg en je door alle spanning heen ontdekte dat je eigen nek ineens heel vastberaden omklemd werd door je eigen handjes, uit bescherming, het zou jou nooit overkomen zwoor je op dat moment. Echt eng, zo'n moord van een kip dit van heel dichtbij mee te maken. Ineens had je helemaal geen zin meer in morgen; zondag lees kipdag!

Voordat de kip in zijn kokendheet badje gleed, moest - ie natuurlijk wel eerst afscheid van het leven hebben kunnen nemen. Het zou wel erg Spartaans zijn om een nog levende Tokkie zonder voorbereiding onder te dompelen. Hier was dus de uitvinding: het touwtje!

In die dagen was er altijd wel iemand thuis die kon assisteren bij het 'kassie wijlen' krijgen van de braadkip in wording. De assistent moest het touwtje om de nek van de kip goed stevig aangetrokken houden:A hell of a job als je 9 jaar bent. Chapeau voor de durfal! 

Een aantal van het gezin trillend en bibberend binnen achter het glas naar buiten glurend om toch niets te missen van het drama wat zich onherroepelijk ging voltrekken na luttele seconden. Je moest  echt op tijd achter het glas staan want het kon zomaar gebeurd zijn. De bijl van de beul was genadeloos. Tsjakkk, krrrr.

Assistent totaal verbouwereerd met in de handjes het touwtje en jawel aan het uiteinde bungelde… de kippenkop met wijd opengesperde kraaloogjes. Het drama drong snel door tot binnenshuis en steeg tot ongekende hoogten nadat iedereen getuige was dat Tokkie zonder kop in hoog tempo zigzaggend naar de achterkant van de tuin sprintte. Onmiddellijk werden de binnenskamers blijvers voer voor psychologen: zonder kop je zondagkip zien zwoegen om zich in zijn grootste laatste stuiptrekking van paniek zigzaggend zwalkend uiteindelijk over te geven, daar in het verste hoekje van de tuin… en die moest jij zondag opeten...

Nooit vergeet je meer de blinde stuiptrekking van de zigzaggende kip; het spreekwoord als een kip zonder kop was letterlijk ontdekt voor je.

Waar staat dit spreekwoord nu symbool voor denk je wanneer we het op communiceren willen plakken? Wanneer iemand zegt: "Je kletst als een kip zonder kop", weet je dat het belangrijk is de rode draad (de samenhang) in het verhaal goed duidelijk te houden, niet heen en weer schieten langs allerlei denkbeeldige zijspaden, zigzaggend zoals de kip deed in een laatste stuiptrekking. Niet te veel en te ver uitweiden, onherroepelijk verdwaal je als je van de hoofdlijn te veel afdwaalt. Je doel in de gaten houden: wat wil je met je verhaal bereiken? Is er samenhang, klopt je verhaal, je lezing of je schrijven? Heb je ooit van interactie gehoord tijdens communiceren tussen mensen onderling? 


Waarom praten, waarom communiceren? 
Als mens bij de ander(en) zijn, deel uitmaken van iets. Om jezelf te uiten en zaken duidelijk maken, wat leeft er in je dit en nog veel meer via communicatie laten blijken. Deel uitmaken van de groep is belangrijk voor je. Herkenning en erkenning zoeken en vinden,  communiceren is hier een manier om aansluiting te vinden bij je groep waarin jij je goed voelt.
Praat, schrijf, luister, stel ook vragen, wees zelfs assertief, laat je stem horen, ook jij!

Wat gebeurde verder met Tokkie, de zondagkip?

Kip werd ontdaan van zijn veren door hem een paar seconden in kokend water aan zijn poten vast te houden. Hup, ondersteboven opgehangen aan de sponning van het schuurdeurtje en -plukplukpluk- de veertjes zweefden een voor een 'simple come jour' in slow motion zo vanuit het kippenvelletje (brrrr) de vuilnisemmer in. Klaar voor de oven.

Communicerende Gaten

Build Yourself - Relatie -  Gezin - Carrière

En? Gaat het al beter tussen jezelf en je partner, je kinderen, je baas en collega's?
Kun je het al een beetje?
Knap als het nu lukt, als je er in slaagt het voor elkaar te krijgen; al heel snel kan het leuk worden wanneer je het goed communiceren met elkaar doorhebt.
Helderheid in het communiceren is toch heel simpel? Gewoon de juiste woordjes aan elkaar plakken toch?
Ja-nee-nou-ehhh, hoe wordt het 'commu-spel' zichtbaar voor iemand die niet actief bij een gesprek betrokken is: je herkent de winnaar aan het extra rechten van zijn/haar rug na de roes van gelijk hebben.

De overwinningsroes?

Hmmm gemakkelijk zeg dit keer; weer gewonnen!

Alweer voor elkaar gekregen, dat jij je gelijk aan jouw kant kreeg…
Door een bepaalde macho-houding of wartaal uit te slaan, lekker onduidelijk mag het?
Doordrammen en het komt vanzelf, het gelijk.

Die hersenen van jou ook van de ander, ook van het kind, ook van de collega draaien op volle toeren voor wat betreft verbindingen leggen. Maar kun je zorgen dat de ander ook snapt wat jij bedoelt? Stop je moeite in het uitleggen? Ben je inlevend tijdens een gesprek of luister je nog niet eens half en ben je met je hoofd alweer ergens anders bezig?

Verbindingen creëren tijdens communicatie. Zelf linken leggen, pik je de draad van het verhaal op? Heb je altijd wel in de gaten waar het om draait in een gesprek? Doe je moeite om te vragen aan de ander tijdens een receptie of je een paar zinnen terug mag in het verhaal om een en ander duidelijk te krijgen zodat je opnieuw kunt resetten bij jezelf? Of glijd je vrijwel overal overheen uit gewoonte en om snel van het 'gezeur' af te zijn of bang uitgelachen te worden?

Moeilijk stukje om te lezen? Tip: nog keertje en dan goed opnemen.

Hoe kun jij ooit een leermoment meemaken waar je wijzer van wordt, als je altijd ergens snel van af wilt zijn of niet intrinsiek gemotiveerd bent om bepaalde zaken goed en helder uit te leggen of aan te horen? Wanneer je nooit geleerd hebt om moeite in communicatie te stoppen, wat gebeurt er met je omgeving?

Weet je wat communicatie je ook kan geven? 

Een moment van versmelting, van verzoening, van gelijkwaardigheid. Met degene van wie je houdt of voor wie je respect hebt.

Weet je dat lezen ook een manier van communiceren is?

Communicatie omvat veel meer dan enkel woordjes uiten.

Communicerende Vaten (uitwisseling) verzadigd en overlopend
van Woorden en Zinnen vol met Gaten,
vol met Non-verbale Signalen,
vol met Wegsijpelende Informatie, 
niet op tijd opgepikt door de ander, because of…
Omdat de ander met zichzelf bezig is, met zijn/haar eigen wereld,
vol met eigen friemeltjes, dingetjes of zorgen: snap jij het?
Weinig echt interesse in de ander, wel in het ding wat gsm heet.

Maar ook gsm verkeer en apps zijn een vorm van communicatie, zo breed is communicatie. Uitgehold door slap taalgebruik of juist vruchtbaar bezien vanuit een nieuwe voedingsbodem, nieuw taalgebruik?

Dus slaan we steeds vaker de face to face communicatie en de intra-persoonlijke communicatie tussen jou en je 'ikje' over vanwege die gsm of nieuw gedownloade  app.
Misschien komt het moment dat we mogelijk vergeten of weten gewoon niet meer straks hoe we ons tegen de ander kunnen uiten op een heldere manier. Zo gewend aan afkortingen.

Of de voedende leerzame communicatie drupt stilletjes weg door de Gaten…uit angst om zoveel, zo heel veel.
Of we verleren te zeggen: " Ik hou van jou met heel mijn hart. Deze mag ook: "Ik vind je zo lief, mijn lief."

Leer praten met jezelf, leer praten met je lief, met je kind, met je meerdere, met je vrienden.

Waarom?

Daarover morgen, fijne avond.

Opvoeden? Kweetnie

Opvoeden. Hoe Zo?

Waar: Dierenwinkel Maastricht.
Wanneer: Zaterdagmiddag 5 november 2011.
Waarom: Kauwbotten kopen voor retriever 6 maanden.
Situatie binnenkomst: Eigenaar achter toonbank in gesprek met klant.
Klant: moeder met twee kindjes van 3 en 5 jaar ongeveer.
Eerste indruk: Onrust. Chaotische sfeer.
Verdere observatie: Beide kindjes erg dominant, schreeuwerig, vingertjes aan artikelen in de schappen, veel ruimte innemend door hun geduw, gesjor en getrek aan elkaar.

Last but not least het gegil van de dwingelandjes.

Eigenaar: Zond voorzichtige signalen middels snelle eye-movements van moeder naar kleine irritantjes, afgewisseld door bijna wanhopige blik.
Moeder: Deed niets aan deze vervelende situatie, begaf zich of met hoofd in de wolken of was zich totaal niet bewust wat 'opvoeden' inhoudt. Had waarschijnlijk nog nooit van het woord corrigeren gehoord of uberhaupt ooit toegepast.

Eigenaar zegt iets voorzichtig richting ettertjes: Geen reactie vanuit de twee 'sjatties' richting eigenaar.
Wel actie vanuit de twee kleine horrortjes richting kooi van de papegaai.
Deze werd onder hun handjes genomen, met papegaai erin!

Verlossing: De schreeuw van de eigenaar.
Verontwaardiging: Van de moeder vanwege correctie eigenaar in eigen zaak betreffende zijn eigen dieren.
Opluchting: Overige klanten.

Jong Volwassenen

Build Yourself - Relatie - Gezin - Carrière

Daar sta je dan; vers van de pers! Klaar met studies en opleidingen trappelend om de maatschappij te omarmen.
Met nieuwe relatie, nieuwe baan, nieuwe woning. Je voelt je als een flink doorvoed jong dier, sterk en krachtig mede daardoor bereidt om er vol in te gaan, de wil om in alles wat op je pad komt honderd procent energie te stoppen is er zeker.
De wereld draait om jou: dat mag ook, hoort nog zo in deze jaren. Luisterend naar je eigen honger in deze jaren ontdek je wat jou voedt, wat jij nodig hebt, waar jij energie van krijgt. Waardoor jij verder komt en uithoudingsvermogen ontwikkelt. Wat je hard nodig zult hebben op deze vaak eenzame weg die Maatschappij heet.
Gek eigenlijk hè? Vol in het leven staan in de bloei van je leven en je toch alleen kunnen voelen. Of je zelfs eenzaam voelen, ondanks carrière planning en opbouw met relaties.

Deze jaren tussen de twintig en de dertig kunnen tropenjaren zijn voor je. Nooit loopt het zoals het je voorgeschoteld werd of zoals je bedacht had.
Flexibel leren zijn is ook een kunst: zo raak je niet in starheid verstrikt bijvoorbeeld als je werkloos raakt of je relatie plotseling eindigt. Obstakels of zaken die overwonnen moeten worden heb je nodig voor persoonlijke groei. Iets moeilijks wat je meemaakt hoeft helemaal niet negatief te zijn; je kunt het nodig hebben om bij je innerlijke kracht te komen of deze te ontdekken. Zodat, wanneer je deze hebt aangeboord en onder de knie hebt gekregen weer dichter bij je wezenlijke zelf staat.
Om van jong volwassen naar volledige volwassenheid te groeien heb je echt situaties met tegenslag nodig (jammer genoeg) die het je mogelijk maken tot wasdom te komen.
Om meer bewustzijn te creëren, om tot inzicht over iets te komen, zelfs om zaken die je graag los wilt laten (waarvan je slechts last hebt) te gaan leren verwerken.
Echter ook om te leren wat daadkracht is, wat volhouden is, wat het is om te voelen dat je iets echt wilt. Hieraan te gaan blijven werken door je doel in de gaten te houden. Niet opgeven dus, overigens doorzetten is ook goed voor je karaktervorming.

En wat onthoud je? Juist de dingen, situaties, zaken die niet vanzelf gingen. Waar je voor moest werken, letterlijk en figuurlijk, waardoor je leert beseffen dat processen heel belangrijk zijn. Deze leren volgen vanuit jezelf is heel nuttig. Onderscheid leren maken tussen wat je voelt en wat je denkt. Gooi niet alles wat in je borrelt op een grote hoop. Leer jezelf te analyseren.

Geef jezelf ook eens een avondje vrij, met goede achtergrond muziek en gun jezelf een aantal uren van verdieping in jezelf.
Of praat met je lief, vriend of vriendin, vader of moeder, broer of zus. Leer te werken aan een vertrouwensband. Dit betekent; informatie die je krijgt van de ander bij jou laten en niet deze info sms'en of openbaar maken. Zo kun jij ook terecht als je het nodig mocht hebben bij de ander, dan weet je het is veilig bij die persoon.

In Relatie met je Kinderen

Ouders en Kinderen

Weet je dat je heel erg veel van je kinderen kunt leren?

Even realistisch en eerlijk zijn: opvoeden is niet zomaar gebeurd, het duurt jaren en jaren. Je kinderen groeien en jij groeit  (hoe wonderlijk) met hen mee.
Het prille begin, letterlijk: buik die zwelt, niet alleen een buik die toeneemt, niet alleen fysiek.
Plots is daar ook ineens verantwoordelijkheidsgevoel, ergens nog diep verscholen. Ook veilig ingebed, nog niet compleet aanwezig nog niet volledig geactiveerd, nog geen groot besef misschien waarom dat verantwoordelijkheidsgevoel zich aandient. Het mag nog groeien, net zoals de baby in je buik.
Samen met je baby in de buik gaat het besef groeien dat jullie verantwoordelijk zijn als ouders.
Nog geen voorstelling van te maken; ja wel uit alle informatie, tastbaar of virtueel. Maar je eigen kind vasthouden, voelen, ruiken, proeven is heel wat anders dan alle informatie op de hele wereld. Dat leeft niet; wel dat voelen.

Een kind van ons, denk je, hoe moet dit? "Hoe voed(en) ik (wij) op, kan ik dit wel, zij wij wel instaat om uit te groeien tot volwassen, wijze ouders?"

Vraag je dit niet af; doe het, groei mee met de ontwikkeling van je kind. En ben niet te snel teleurgesteld als iets wat je hebt aangedragen aan opvoeding niet zo goed uitpakt of niet is gelukt nog; perfecte ouders bestaan niet.

Raar? Neen, niet raar, het is gecompliceerd dat opvoeden. Het is niet altijd gemakkelijk een goede relatie met je kinderen te onderhouden. Het vergt veel van ouders en nogmaals ouders mogen ook de kans krijgen om in hun rol als ouder te groeien.
Je zet een mensje op de wereld met iets heel eigens, iets heel unieks. Wanneer je als opvoeders in staat bent om samen met je kind het beste in het kind naar boven te halen heb je het heel goed gedaan.
Je kunt slechts je best doen, later kom je erachter dat het ontzettend belangrijk is dat je er bent voor hen, je kinderen: altijd. Of ze nu iets leuks of iets moeilijks kwijt willen aan je: ben er gewoon voor ze altijd.
Kleine kinderen: kleine zorgen, grote kinderen: grote zorgen. Dus groei mee met ze zodat je hen kunt blijven volgen, blijven begrijpen. Verdiep je in hun wereld.

Opvoeden gaat niet vanzelf, daar moet je aan werken. Dit kun je leren door raad te vragen als je niet weet hoe je je kind volgens jouw normen -  en waarden besef de beste opvoeding kunt geven.

Door je kinderen te knuffelen, met ze te spelen, te observeren, met ze te praten, met ze te lachen, met ze mee te groeien in iedere fase, er te zijn wanneer zij jou nodig hebben, zorg je voor een stevige vertrouwensband. Ze voelen zich veilig en geborgen bij jou. Dit is de basis.
Natuurlijk komen er minder prettige zaken het leven van het gezin inrollen, zorg dan als ouder dat er een heel groot vangnet in huis hangt: het vangnet dat liefde heet. Wanneer ze eens een keertje vallen dan vallen ze zich tenminste niet te pletter. Want ook liefde heelt.