Uit het niets

Uit het niets

Het kan beginnen met af en toe van die piepkleine, prille, lieve prikkeltjes die diep van binnen over elkaar heen buitelen.

Soms doen ze je helemaal niets. Je slaapt weer in en draait je om, je bromt een beetje in jezelf, zoiets van:"Verdorie wéér niet, weer niets gevoeld." 

Niet zelden gebeurt het dat ze heen en weer schieten als raketten in je lijf, pijlsnel omhoog met de bedoeling om niet meer te landen. Zwevend, vliegend door de lucht, nooit meer met voeten op de grond. "Neen, nu nog niet, houd niet op, blijf alsjeblieft," smeek je in jezelf.

Totaal onverwacht, kunnen ze dus toe slaan.
In een mum van tijd groeien ze van tien naar miljarden. Ze kolken en dansen en draaien. Ze houden je nu wel wakker en maken je dronken van geluk. Ze vermeerderen zich iedere honderdste van een seconde en zorgen dat je geen enkele verzwakking voelt, geen moeheid, geen uitputting. Je lacht en ogen twinkelen.
Positieve energie maakt je energiek en krachtig, zomaar ineens en het gaat maar niet over.
Toch verdwijnen ze bijna altijd weer, traag en langzaam. Eigenlijk heb je dit niet eens meer in de gaten.

Verliefd.

Kijk weer eens in ogen van de ander, zoals je deed in de tijd dat je verliefd was.
Verwen de ander weer eens zoals je deed in het begin, verras dit weekend eens zonder reden je geliefde.
Fijn weekend en geniet van elkaar.

Flirtangst

Flirtangst

Wel willen en niet kunnen, niet durven. Het Spaans benauwd krijgen.
Warmte en koude wisselen elkaar af, klamme handen en een akelig gevoel in je maag en buik. Wat zelfs aanzwelt bij iedere gedachte om toenadering te zoeken.

Ken je dit verschijnsel? Niet op een jongen, meisje, vrouw of man af durven te stappen of te reageren. Misselijk van angst en je zo statisch voelen, dat het lijkt alsof je voeten vastgespijkerd zijn aan de vloer?

Flirten; het gaat vaak zo vanzelf, zo'n klein moment. Je hebt het amper in de gaten, het was er en ineens is het voorbij.
Er was in die verdwenen minuut een mens, iemand die belangstelling voor je had. Iemand die naar je keek, contact zocht met ogen, met een lach.
De herinnering van de aandacht blijft hangen, het maakt je vrolijker, ja zelfs blij.

Een heus obstakel kan het worden, je voelt je geremd en onzeker. Alsof de halve wereld naar je kijkt.
Je voelt je kleiner dan klein en zwaarder dan zwaar.
Geen glimlach of spontane beweging, geen enkel fluisterwoordje. Wat wel is en steeds toeneemt is groeiende angst: flirtangst.

Praat er over, je bent echt niet de enige..

Verwarring en Herstel

Verwarring en Herstel

Soms slaat iets je leven in als een bom, hard en plotseling.

Je hebt het niet zien of voelen aankomen. Je schrikt en als reactie kun je de neiging krijgen om in je schulp te kruipen. Je tijdelijk terug te willen trekken uit de drukte van het leven. Inderdaad om goed te herstellen, om weer in je kracht te komen heb je ook af en toe de rust nodig van de afzondering, dit zijn heel normale reacties. Geef je hieraan toe in het dagelijks leven of negeer je deze signalen? Ga je door omdat je bang bent wat anderen van je vinden?

Waneer een dier in de vrije natuur aangevallen wordt, zoekt hij zijn hol op of een plek in afzondering. Het dier verzorgt zijn wonden zelf en door de rust komt het helingsproces op gang. Het dier wacht net zo lang totdat hij voelt dat hij de wereld weer aankan, dat hij optimaal zichzelf weer kan zijn en opnieuw functioneert op zijn eigen authentieke wijze. Dan pas komt hij tevoorschijn, niet eerder. Wij  mensen zijn vergeten om naar de natuur te kijken.

Natuurlijk hoef je niet zo lang te wachten, je kunt eerder de drang voelen om weer in het openbare leven te verschijnen. Er gaat een helende werking uit van afzondering op de juiste tijd en plaats.

Je herkent het wel; in de ochtend wakker wordend en langzaam dringt het tot je door dat er vandaag een zondag nog maagdelijk voor je ligt. Geen afspraakjes, lege agenda. Helemaal zelf je dag vullen zonder verplichtingen. Op deze zondag kun je ervoor kiezen om werkelijk eens niets te doen waar je geen zin in hebt. Voor jezelf kiezen, onderzoeken in jezelf wat je echt nodig hebt deze dag.

Je kunt ervoor kiezen om de buitenwereld ‘buiten’ te houden. Voor één dag alles blokkeren wat van ‘buiten’ komt. Probeer eens of je dit lukt of om te voelen wat het met je doet.

Leren luisteren naar je innerlijke stem kun je trainen; “Wat wil ik echt? Wat kan ik?”

Misschien kom je tot de ontdekking dat je zoveel ‘moet’ van jezelf.

Je ‘moet’ grappiger zijn, mooier en aantrekkelijker zijn, inhoudelijk meer kunnen vertellen over een onderwerp, op de juiste manier kunnen communiceren, beter zijn dan de ander tegenover je.

Je doet het omdat een ander het doet en je kunt niet achterblijven, tenminste dat denk je.

En ja, door zo bezig te zijn ben je gewend geraakt om een gevoel wat aandacht vraagt op de achtergrond te negeren. Je gevoel zegt je waarschijnlijk iets anders.

In de afzondering op die zondag gebeurt er iets met je lijf wanneer je besluit eens niet te denken. Het lijf wil voelen. Het laat de opgekropte vergeten emotie toe vloeiend uit de verwarring van de figuurlijke bominslag. De neiging om ineens flink te huilen bijvoorbeeld geeft lucht aan opgekropte emoties.

Vaak voelt het inderdaad beter, ruimer, vrijer na een huilbui.

Hoe komt dit?

Ben je zo gewend om enkel in je denktank kracht te zitten? Probeer je zelfs je gevoel weg te denken of oplossingen te verzinnen voor gevoelens en emoties op een verstandelijke manier? En merk je dat dit, ondanks al je  mentale inspanningen niet lukt? Je bent waarschijnlijk gewend geraakt aan een patroon in jezelf. Bijvoorbeeld je gooit alles aan denken en voelen op een grote berg. Voor jou is misschien alles wat je voelt en denkt op te lossen door flink veel op internet naar oplossingen te zoeken.

Mogelijk raak je geïrriteerd en ga je nog meer informatie verzamelen om van het gevoel af te komen.

Wanneer je je ratio gebruikt kun je niet in je gevoel zitten. Andersom precies hetzelfde; wanneer je in je gevoel zit kun je niet goed nadenken.

Emoties worden op een andere manier verwerkt en kunnen niet via het verstand opgelost worden. Praat over je gevoelens, over je emoties, over hetgeen wat je beroert met iemand die je kunt vertrouwen…twee weten meer dan een…

Buitenstaander

Buitenstaander

Wat gebeurt er met je als je ontslagen bent, zowel mentaal als gevoelsmatig?

Hoe verwerk je dit alles zo goed mogelijk?

Op welke manier kun je deze tijd het beste besteden, zoekend naar een nieuwe stabiliteit in je leven. Een nieuwe uitdaging, nieuwe kansen liggen niet altijd voor het grijpen. Dit kost vaak veel energie en een positieve instelling. Natuurlijk ontbreekt het hier aan zo kort na een ontslag. Dit mag ook. Eerst mag de geest tot rust komen. Echter vergeet niet wat het emotioneel met je doet. Deze emoties verdienen het ook om de juiste aandacht te krijgen zodat ze goed verwerkt kunnen worden.

Gevoelsmatig hobbelen we er altijd achteraan. Na de dreun van het ontslag krijgen we meestal onze gedachtegang weer goed op orde. We zien in dat we daadkracht moeten tonen, dat we ‘ervoor moeten gaan’. Maar innerlijke voelt het heel anders. Daar ligt zwaarte, teleurstelling, ongeloof, verdriet en niet onwaarschijnlijk ook zelfs boosheid.

Misschien leer je jezelf  in deze zware periode beter kennen wie je eigenlijk in wezen bent. Leer je ontdekken wat je dwars zit of wat je verstopt hebt.

Uit chaos komt altijd een nieuwe orde. Dit geldt ook voor jou.

Plotseling dat onafwendbare gat, een afgrond, een ‘niets’ voor hopelijk een korte periode.

In het begin is het nog gemakkelijk om mee te blijven draaien. Het dagritme vibreert nog in je lijf en in je brein. Op tijd het bed uit, je lunch nemen, niet vergeten op tijd te bewegen of sporten. Je doet het nog uit gewoonte. Maar blijft dit vanzelfsprekend na een dergelijke verandering in je leven?

Neen, hierin mag je moeite gaan stoppen. Je gaat ontdekken dat niets meer vanzelfsprekend is. Werkelijk je hele leven staat plots op zijn kop na een ontslag.

Je voelt je misschien wel in de wachtkamer van je leven zitten momenteel, noodgedwongen afwachtend. Zomaar nietsdoen of juist constant moeten solliciteren van instanties of van jezelf. Het gevoel hebben niet meer mee te tellen in de maatschappij, je dus vanaf nu een buitenstaander voelen.

Vallen en opstaan. Het lukt wel, het lukt niet; doemdenken.

Geen zin meer hebben in investeren. Investeren in wat? In jezelf, in je relatie, in je sociale contacten. In plaats van de vriendschap met vrienden en vriendinnen te gaan verwaarlozen.

Moet dit nu vandaag? Nee, geen zin in. Goed, dan morgen. Morgen is hetzelfde als vandaag, mits jij je negatieve patroon kunt en wilt doorbreken.

Met daadkracht en discipline om te beginnen.

Span je jouw hersenen nog tot het uiterste in elke dag en zie je het leven als een grote uitdaging vol kansen en mogelijkheden?

Vooruit hup bij het begin beginnen; vroeg het bed uit, inderdaad met je goede been en niet het verkeerde. Hoop doet immers veel. Je hoopt dat het zo verleden tijd is, een zeer tijdelijke ‘mini break’, die zo kort was voordat je het beseft ben je alweer een nieuwe uitdaging qua carrière aangegaan.

Ineens allemaal vragen en nergens antwoorden te vinden. Althans, niet snel te vinden.

Antwoorden zijn er altijd en overal, maar kloppen ze ook voor jou, horen de antwoorden ook echt bij je? Of staan ze synoniem voor trucjes, voor ‘kunstjes’ voor probeersels om weer snel in de startblokken te staan. Om weer mee te draaien in de maatschappij, om het eenzame gevoel niet meer te hoeven voelen.

En van wie komen de antwoorden?

Van die vage kennis die goed bedoeld advies gaf of komt het antwoord uit jezelf?

Hoe voelt dit bij jou?

Zou het beter zijn om in deze periode zelfonderzoek te gaan doen? Hoe kom je wijzer uit deze periode?

Door te gaan brainstormen bijvoorbeeld. Durf je nog wel gekke of unieke mogelijkheden zomaar naar boven te laten komen? Het kan heel verrassend zijn om een bijzondere fantasielijst te maken, met alles erin wat je te binnen schiet.

Om het creatieve deel in jezelf weer opnieuw te voeden, om anders naar jezelf te gaan leren kijken. En zelfs om jezelf weer eens heel verbazend te horen zeggen: “Goh, dit vind ik eigenlijk ook leuk of interessant. Maar ja, dit is toch niet voor mij weggelegd of hier ben ik toch niet goed in; ik begin hier niet aan, dit durf ik niet.”

Wat apart dat je heel goed bent in al bij voorbaat weten waar je niet goed in zou kunnen zijn of worden zonder het überhaupt serieus onderzocht te hebben, alleen met jezelf of als je dit moeilijk vindt met iemand die je vertrouwt en die je daadwerkelijk kan helpen door samen naar jou te kijken…

Met je verkeerde been uit bed

Blauwe -  en stormachtige maandag zorgen er voor dat je niet aan de dag wilt beginnen. Zelfs samen met het slap waterige zonnetje opstaan wat nog bibberig schijnt, wil niet echt helpen.

Een nieuwe dag houdt nieuwe kansen in. Nieuwe mogelijkheden, nieuwe ontmoetingen.

Nieuwe creaties.

Het kan toch zomaar binnenvallen in je leven vandaag; datgene waar je naar verlangt, waar je op hoopt of waar je in gelooft. Wat je eigenlijk wilt bereiken of waar je eindelijk van af wilt. Waar je gisteren na lang dralen hebt besloten om dat te veranderen en vandaag het begin te maken…worden wie je eigenlijk in wezen bent.

Waarom zijn alle beloften aan jezelf gemaakt dit afgelopen weekend ineens verdwenen met het wakker worden? Het gevoel dat je bed nu pas lekker ligt terwijl die vervelende wekker trilt en jij rilt; oei… joeijoeih.. eruit eruit. Haasten, snel snel. Geen ontbijt dus, wel koffie. Geen rust ineens meer op weg naar je afspraken. Irritatie komt op, opzien tegen de dag. Geen zin meer hebben in. Groeiende onrust. Klem in de file en in jezelf; foeteren op de ander.

Waarom is het ineens zo moeilijk om de daad bij het woord te voegen? Waar is de Power gebleven die gisteren toch duidelijk aanwezig was, toen je wel zeker wist dan jij iets in je leven wilde veranderen?

Is het de maandag die jou diep van binnen huiverig maakt? Zijn het de onvermijdelijke ontmoetingen van vandaag die je met lichte weerzin weerhouden om vol levenslust uit bed te springen?

Drukken de afspraken met je meerderen op je werk? Word je beïnvloed door het ochtendhumeur van je baas?

Is het al zo lang hetzelfde en zou je zo graag iets anders willen in je leven?

Is het dat? Is het de sleur?

Of weet je niet meer wanneer het onbestendige gevoel gekomen is.

Nu al zo lang met iets in jezelf verstopt leven. Zo lang dat je niet meer kunt herinneren wanneer het ook alweer de eerste keer was dat je een alarmbelletje in jezelf hoorde rinkelen. En tegelijkertijd een klein stemmetje ervaren wat waarschuwt heel diep van binnen.

Je bent gewend geraakt aan het gevoel, aan de onmacht, aan het oppermachtige van het automatische systeem in jezelf.

Je bent gewend geraakt aan de emoties die verbonden zijn aan de herinnering, aan het eeuwig in cirkeltjes draaien daar ben je expert in geworden. Keer op keer hetzelfde verhaaltje in jezelf activeren. Daar ben je zelfs heel goed in geworden.

En raar toch; je kunt bijna niet meer goed zijn in positief denken. Wel in doemdenken, in vooringenomen denken, in angst denken.

Goed geworden in bijna blijvend beuken op de angst in jezelf. De signalen in je lijf negeren, ook daar ben je goed in geworden uiteindelijk.

Neen, het helpt niet op deze manier voor jezelf zorgen, jezelf helpen bestaat niet uit jezelf straffen.

Wat wel helpt is gaan onderzoeken waarom je als eerste je verkeerde been aanspoorde om de sprong uit bed te wagen deze morgen.

Wat is er mis met je goede been? Waarom kwam je niet op het idee om hem als eerste over de rand te tjoepen en direct al in je kracht te staan?

Toch dat automatische patroontje, nog steeds onbewust?

Je kunt het doorbreken, als je het zelf wilt ieder moment in je leven.

Hoe? Door onder andere bewustwording groei je als mens.

Tot morgen enne.. stap morgenochtend eens met je goede been uit bed. Je voelt direct het verschil, echt waar zelfs de hele dag.