Relatie

Angst in Relatie Met Partner

Wanneer in ons leven iets niet schijnt te kloppen denken we al snel dat het aan de ander ligt, aan ons werk of aan onze omgeving.
Aan de andere kant gebeurt het vaak dat mensen zeggen dat thuis alles in orde is, dat ze tevreden zouden zijn in iedere relatie en dus nu ook gelukkig zouden moeten zijn. Want ze hebben toch een liefdevolle partner, een gezellig huis en zijn toch een meer dan bevredigende rol in de maatschappij aan het vervullen?

Hoe komt het dat hun leven 'leeg' lijkt in alle drukte?
Hoe komt het dat ze overtuigend inpraten op de buitenwereld dat hun leven helemaal oké is?
Hoe komt het dat ze steeds harder werken, minder thuis, meer zich begraven in het werk?
Waarin zijn ze teleurgesteld?
Weten ze de woorden niet te vinden, hebben ze hun gevoel te veel onderdrukt, durven ze geen zelfonderzoek meer te doen, bang voor wat ze vinden, bang voor wat eventueel naar boven komt?
Is de 'wilde' in zichzelf, lees: 'natuurlijke staat van zijn' na een dergelijke bewustwording nog wel in te dammen?
Zijn mensen die dit soort bovenstaande signalen krijgen, er bovendien niet naar luisteren misschien wel in een mega gevecht gewikkeld met zichzelf?
Zijn deze mensen bang om met hun partner te praten, is deze partner wel begripvol of wordt er subtiel gepusht naar de ander, meer en meer. Meer status, meer geld, meer vakantie, meer show, minder intimiteit, minder echte liefde, minder bevrediging, minder inspiratie, minder passie.

Ligt het probleem misschien wel juist bij de partner van die hardwerkende goedgelovige werkgever?

Minder echte gesprekken met elkaar, minder uitdiepen; waar gaat het in relatie nu eigenlijk om?
"Jij je dingetje: je face lift, ik mijn verzetje: het mannenclubje." Voor de rest is het leven eigenlijk heel saai: altijd werken is saai, hoe leuk je ook pretendeert dat het is, het blijft werken. Waar is het luieren, de overgave, de passie, het verzinken in elkaar?

Waarom willen twee mensen bij elkaar zijn? Oké; de korte aantrekkingskracht; mooi, fijn, heerlijk, fantastisch, groot groter grootst. En daarna, wat dan, wat komt er na de bevrediging?
Blijft die verbondenheid of zwakt deze al snel af below zero? Met ander woorden: kruip je weer terug in je eigen schulp, je eigen wereld, je luchtkasteel? Hard werkend en geen tijd makend voor andere mensen die oprecht in je geïnteresseerd zijn? Die ook van je houden, maar waarvoor je bang bent. Stel je voor dat je daaraan toegeeft, wat kan zomaar gebeuren?
Je komt dicht bij gevoelens en die passen niet, want daar is de angst voor de partner die weer opduikt. De druk is groot.

Is het niet dat twee individuen kiezen om bij elkaar te zijn, ten behoeve van wederzijdse groei, verbonden door de navelsteng van de liefde?
Is het niet het 'liften' wat je elkaar gunt? "Ik help jou en jij helpt mij en samen zijn we sterker?"
Maar wat als er door die navelstreng geen voeding meer loopt, wat dan?

Dan verstop je je toch eenvoudig in je werk, dag en nacht. Jaar in jaar uit, totdat je groot bent en daarna? Nog groter worden, totdat je het grootst bent; dan knap je, net als dat luchtkasteel van je  en vind jij jezelf terug: gevallen en oh zo lek als die leeggelopen luchtballon...weet je nog?
Natuurlijk niet, natuurlijk is dit niet de oplossing; praten in vertrouwen is een begin.

Ars Accretio ook voor jou!