Fasen in Relatie

Wat betekent het een relatie met elkaar beginnen?
Wat houdt het in 'man zijn' voor je vrouw of een vrouw in relatie te zijn?
"Willen we kinderen of niet? Gaan we ons geld opmaken aan uitgaan of gaan we sparen?"

Zoveel vragen waar je niet zo direct antwoord op weet.
Dit hoeft ook niet, wat wel belangrijk is dat je samen een antwoord vindt op de vragen die je tegenkomt tijdens je relatie met de ander.
Veel vaker dan je in eerste instantie denkt, kom je verschillen tegen bij elkaar.
Op zich hoeft dit geen enkele probleem te geven, mensen mogen zichzelf blijven en problemen horen bij een relatie, dat is echt normaal.

Wanneer je bijvoorbeeld gaat samenwonen kun je ontdekken dat de ander toch anders denkt of reageert.
Verschillen zullen altijd blijven, in relatie zit je bovendien boven op elkaar voor een lange tijd, de kans is groot dat verschillen zich herhalen. Wanneer hier niet naar gekeken wordt, het niet benoemd wordt, kunnen deze (kleine) verschillen uiteindelijk grote obstakels in de relatie gaan vormen. Het is niet het verschil van het individu ten opzichte van de ander die het obstakel kunnen worden in relatie; het is het niet goed communiceren over het verschil wat uiteindelijk voor grote problemen binnen de relatie kan zorgen.

Verschil in opvatting wat niet uitgepraat wordt, kan zeker wrijving geven.
Wrijving kan schuren en meer irritatie geven dan nodig is. Zeker wanneer over de ontstane irritaties of probleempjes geen goede oplossingen gevonden worden.

Mensen blijven zonder te praten met elkaar, zoeken naar een uitweg; dan plots is er toch die ruzie, het misverstand, het meningsverschil.
En keer op keer alweer die ruzie, het inzicht ontbreekt waarom, heel vaak weet je echt niet wat er mis ging in het contact met de ander.

Ieder heeft een andere kijk op de kwestie; je redeneert vanuit jezelf en benadert het probleem te weinig vanuit de ander.
Niets is statisch in het leven, een samenlevingsvorm ook niet. Ook relaties zijn aan verandering onderhevig. Deze vragen voortdurend om verandering.

Ook een huwelijk kent fasen en overgangen. Deze overgangen kunnen een crisis met zich meebrengen. Men weet niet hoe het probleem gezamenlijk aan te pakken.
Het gebeurt nogal eens dat in die overgangen tussen twee fasen men uit elkaar groeit en niet meer genoeg energie in elkaar steekt. Simpelweg doordat in het verleden niet goed genoeg gecommuniceerd is over het verschil tussen de beide individuen. Daarna kwam de wrijving, het misverstand en de meningsverschillen, de ruzies en de vicieuze cirkel is compleet.

Praat erover, laat het niet zover komen.
Ars Accretio begeleidt mensen in relatie al vele jaren met succes.

Liefde is aan elkaar werken

Partners die al vele jaren  op elkaar gericht zijn weten hier alles van: liefde is een werkwoord.

Een erg ingewikkeld werkwoord. Lief en leed met elkaar delen gaat niet vanzelf.

In de loop der jaren komen allerlei vragen aan bod bijvoorbeeld: hoe kun je je zelfstandigheid blijven behouden, je eigen authenticiteit bewaren of terugvinden, degene die jij wezenlijk bent? 

En dit alles toch in harmonie combineren door jezelf verbonden te voelen met de ander. 

Gekoesterd voelen, bemind voelen.  

Je kunnen overgeven aan de ander zonder in conflict te komen met jezelf. Is dit mogelijk of juist onmogelijk?

Over deze vraagstukken gaan we de volgende week lezen, fijn weekend en geniet van en met elkaar.

Buitenwereld

Carriere

Sommige mensen hechten meer waarde aan meningen van andere mensen dan aan hun eigen bevindingen.
Natuurlijk kijk je naar de ander met interesse of uit nieuwsgierigheid. Mensen inspireren ook, je komt door andere mensen op ideeën. Ook kan ervaring van de ander een rol spelen, graag zelfs; we kunnen van elkaar leren. Dit is een bewuste keuze willen leren van de ander is altijd voedend.
De ander met meer ervaring, de ander die je helpt het beste wat in je zit naar buiten te leren brengen. De ander die je stimuleert en interesse in je heeft.
Maar wat te doen als je niet meer weet wat de buitenwereld je nog wil zeggen, wat te doen als dit kijken naar de ander een automatisme is geworden, een soort verslaving, zonder doel of inhoud. Wat te doen als de ander daar even automatisch op reageert?

Het kan nog erger; wat te doen als je ontdekt dat je handelt omdat de buitenwereld vindt dat je zo moet handelen?
Wie ben jij dan?
Waar is je authentieke zelf? Zit dit goed opgeborgen diep in je binnenste? Ben je bang wanneer je een stukje van jezelf laat zien, ben je bang dat dit afgekeurd wordt door diezelfde buitenwereld? Voel jij je niet goed genoeg, verstop jij je daarom?
Ben je innerlijk heel onzeker en speel je om deze reden maar toneel op je werk; hang je de clown uit of ben jij de meest stoere gast van het hele bedrijf?

Het is niet gemakkelijk om in bepaalde situaties op je werk jezelf te zijn, maar je kunt hier wel naar streven.
Werk eraan, je bent het waard.
Vergeet morgen niet om iets te zeggen helemaal vanuit jezelf, wees assertief, omdat ook jij een stem hebt.

Relatie

Angst in Relatie Met Partner

Wanneer in ons leven iets niet schijnt te kloppen denken we al snel dat het aan de ander ligt, aan ons werk of aan onze omgeving.
Aan de andere kant gebeurt het vaak dat mensen zeggen dat thuis alles in orde is, dat ze tevreden zouden zijn in iedere relatie en dus nu ook gelukkig zouden moeten zijn. Want ze hebben toch een liefdevolle partner, een gezellig huis en zijn toch een meer dan bevredigende rol in de maatschappij aan het vervullen?

Hoe komt het dat hun leven 'leeg' lijkt in alle drukte?
Hoe komt het dat ze overtuigend inpraten op de buitenwereld dat hun leven helemaal oké is?
Hoe komt het dat ze steeds harder werken, minder thuis, meer zich begraven in het werk?
Waarin zijn ze teleurgesteld?
Weten ze de woorden niet te vinden, hebben ze hun gevoel te veel onderdrukt, durven ze geen zelfonderzoek meer te doen, bang voor wat ze vinden, bang voor wat eventueel naar boven komt?
Is de 'wilde' in zichzelf, lees: 'natuurlijke staat van zijn' na een dergelijke bewustwording nog wel in te dammen?
Zijn mensen die dit soort bovenstaande signalen krijgen, er bovendien niet naar luisteren misschien wel in een mega gevecht gewikkeld met zichzelf?
Zijn deze mensen bang om met hun partner te praten, is deze partner wel begripvol of wordt er subtiel gepusht naar de ander, meer en meer. Meer status, meer geld, meer vakantie, meer show, minder intimiteit, minder echte liefde, minder bevrediging, minder inspiratie, minder passie.

Ligt het probleem misschien wel juist bij de partner van die hardwerkende goedgelovige werkgever?

Minder echte gesprekken met elkaar, minder uitdiepen; waar gaat het in relatie nu eigenlijk om?
"Jij je dingetje: je face lift, ik mijn verzetje: het mannenclubje." Voor de rest is het leven eigenlijk heel saai: altijd werken is saai, hoe leuk je ook pretendeert dat het is, het blijft werken. Waar is het luieren, de overgave, de passie, het verzinken in elkaar?

Waarom willen twee mensen bij elkaar zijn? Oké; de korte aantrekkingskracht; mooi, fijn, heerlijk, fantastisch, groot groter grootst. En daarna, wat dan, wat komt er na de bevrediging?
Blijft die verbondenheid of zwakt deze al snel af below zero? Met ander woorden: kruip je weer terug in je eigen schulp, je eigen wereld, je luchtkasteel? Hard werkend en geen tijd makend voor andere mensen die oprecht in je geïnteresseerd zijn? Die ook van je houden, maar waarvoor je bang bent. Stel je voor dat je daaraan toegeeft, wat kan zomaar gebeuren?
Je komt dicht bij gevoelens en die passen niet, want daar is de angst voor de partner die weer opduikt. De druk is groot.

Is het niet dat twee individuen kiezen om bij elkaar te zijn, ten behoeve van wederzijdse groei, verbonden door de navelsteng van de liefde?
Is het niet het 'liften' wat je elkaar gunt? "Ik help jou en jij helpt mij en samen zijn we sterker?"
Maar wat als er door die navelstreng geen voeding meer loopt, wat dan?

Dan verstop je je toch eenvoudig in je werk, dag en nacht. Jaar in jaar uit, totdat je groot bent en daarna? Nog groter worden, totdat je het grootst bent; dan knap je, net als dat luchtkasteel van je  en vind jij jezelf terug: gevallen en oh zo lek als die leeggelopen luchtballon...weet je nog?
Natuurlijk niet, natuurlijk is dit niet de oplossing; praten in vertrouwen is een begin.

Ars Accretio ook voor jou!

Build Yourself

Angst om jezelf te zijn.

Daar heb je het weer: Onze Angst.
Angst om te leven, angst om jezelf te kunnen zijn, faalangst, flirtangst, geef het -any name- en we herkennen het allemaal.

Weet je wat nu eigenlijk zo grappig is?
We worstelen hier mee, zelfs in deze kleine minuten dat ieder die dit leest. We herkennen het, we weten het van onszelf en we zorgen dat het een taboe blijft. Iedereen mag er over praten; alleen -jij- niet!

Problemen en ziekten, wie kent ze niet, de veroorzaker is de angst.

Maken wij zelf niet de ondraaglijke situaties, waarvan wij denken ze niet of ternauwernood te overleven?
Wij hebben onszelf toch gedwongen om verslaafd te raken aan beperking en begrenzing van ons leven? Wij bepalen toch zelf hoe wij ons leven willen inrichten?

Soms zit het mee en soms valt het tegen.

Waarom valt het tegen?
Hadden we te hoge verwachtingen, zaten we in ons luchtkasteel? Dachten we: "Jongens, het kan niet op, nog effe doorjassen en dan zijn we er?" En ja, net op dat moment klapt de boel in elkaar, valt alles in duigen, je droom, je hoop, je toekomst… minder of zelf totaal verdwenen.

Figuurlijk uitgekleed weer verder, een nieuw doel wacht op je, moet je links of juist rechts af? Wat kun je zeggen, hoe presenteer jij jezelf? Wat vindt men oké aan je en/of aantrekkelijk?
Richten we ons op de ander, op de maatschappij bij het nemen van nieuwe beslissingen of handelen we vanuit onszelf en luisteren we naar onze innerlijke stem?

Jammergenoeg is het meestal de maatschappij waar we ons op richten, jammergenoeg ja.
Ten koste van onszelf.

Tot morgen: je kunt dan lezen wat jouw angst doet naar je relatie(s).

De Sofa Verleden Tijd?

Steeds meer mensen ontdekken de voordelen van counseling en intensieve begeleiding online.
Met succes verzorgt Ars Accretio naast het face to face contact ook telefonische -  en online gesprekken tussen client en begeleider.

De voordelen van online begeleiding zijn legio.
In je eigen omgeving online met een vertrouwenspersoon over datgene contact hebben
waar jij over wilt praten.

Op een tijdstip wanneer het jou schikt.
Geen gesjees en gevlieg om trein en/of bus niet te missen
GEEN ergenis van files - verrrukkkelllluk - !
Waarbij je geen reistijd kwijt bent en dus ook geen reiskosten.
Je niet door het donker of slechte weer hoeft - denk aan de winter met sneeuw en gladheid -.

Waar je gedachten via schrijfopdrachten met intensief e-mailcontact zorgvuldig gelezen worden en professioneel worden beantwoord.
Waar jij alle aandacht krijgt die jij nodig hebt.
 Bovendien intensieve training ontvangt op maat gesneden.

Waar je werkelijk het gevoel hebt dat men met je meedenkt maar ook je meehelpt in jouw groeiproces.

Ars Acretio; interactieve Life consultancy is er ook voor jou. Mooi weekend.

Hoe Vaak

Hoe vaak per dag kijk je in de spiegel en hoe vaak zie jij jezelf daar écht staan aan die ander kant van die spiegel, terug kijkend naar jezelf?
Is dit niet raar dat iemand naar jou kijkt en dat dit toevallig jij bent? Jullie staren naar elkaar, hoe vreemd eigenlijk. Het toch heel normaal vinden, dag in dag uit.  Die persoon, jij die in de spiegel kijkt naar jezelf, heeft ook gevoelens en emoties, soms vergeet je dit. Je prent het jezelf in en je vergeet of durft niet te vragen aan die ander of dit werkelijk zo is wat jij denkt. Zo gewend ben je geraakt om jezelf te zien door de ogen van de ander aan te meten.
Je gaat ervan uit dat het zo is zoals jij het creëert in je hoofd.

Wanneer je jezelf ziet, zie je dan de twinkeling in je ogen of de vermoeidheid?

Voel je die twinkeling ook van binnen, schitteren ze omdat je overloopt van genot of blijdschap?

Of schitteren ze van het glanzen van de tranen die in je opkomen.

Vind je jezelf terug in de spiegel als je huilt of lacht? 

Je vergeet ook dat dit eigenlijk een pracht kans is om te onderzoeken via de spiegel. Wie ben jij, wat zie jij, waarom observeer jij jezelf. Lees je iets in je ogen, zie je iets om je mond? Waarom, wat is er gebeurd dat jou iets opvalt in die spiegel, wat zie je in je uitstraling?
Voer je een innerlijke dialoog, wil je iets te weten komen door naar jezelf te staren, ben je een raadsel voor jezelf? Hoe vaak neem je de moeite om werkelijk jezelf te zien? Voor je zelfbeeld stilstaan en  proberen te achterhalen wat zich nu werkelijk in jou afspeelt is het fijn als je jezelf een beetje kent.
Weet je dit nog, wie jij in wezen bent? Of is het overschaduwt door de jaren, door het stof op je huid onzichtbaar geworden.

Of herken je je innerlijke zelf in het lijnenspel van je gezicht?

Kijken naar jezelf is niet hetzelfde als jezelf zien. Zien gaat dieper, is intenser, als je goed kijkt kun je het geleefde leven op iemands gezicht zien.
Probeer het eens; anders naar jezelf te kijken zodat je jezelf ziet staan daar aan die ander kant van de spiegel.

Luchtkasteel

Eigenlijk is het wel grappig; we hebben buiten onze wereld een eigen schijnwereld gemaakt. En als we vrij zijn van ons werk of in verloren ogenblikken, trouwens soms zelfs hele weekenden lang, klimmen we met ons zelfgemaakt touwladdertje naar boven en ploffen zo ons luchtkasteel weer in. Keer op keer, net zo lang en net zo vaak als wij zelf willen.

Want we hebben het daar het heerlijk gemaakt, lekker en behaaglijk. 

Waar alles voorradig is wat wij ons wensen, waar we één zijn met onze herinneringen, waar niemand ons kan storen... kortom ons eigen luchtkasteel is perfect.

Soms knapt dit luchtkasteel, alsof iemand met een speld de wanden doorprikt en het ineens naar beneden valt als een leeggelopen luchtballon. Slap en leeg belandt het op de grond. We staan er verdwaasd naar te kijken en gek; we voelen ons ineens ook slap en leeg..

We voelen ons allemaal wel eens een periode in ons leven vervlakt en mat, hebben daar bovenop een gevoel dat het leven uitzichtloos is. Er schijnt geen einde aan een bepaalde periode te komen en we willen zo graag. We willen zo graag als in een film de hoofdrol spelen en scoren in het toneelstuk van ons leven. Vooral vooraan staan, gezien worden, opvallen in positieve zin door onze levenslust, doordat we stralen van geluk en omdat het leven ons toelacht vanwege perfecte harmonie.

Ons luchtkasteel waarin we maar al te graag vertoeven blijkt vaker dan we denken een leeg gelopen luchtballon. Door ons eigen verwachtingspatroon te hoog op te blazen moet er wel iets knappen uiteindelijk. Knappen in onszelf, zijn we wel consequent naar onszelf? Waarom willen we meer en beter?
Waarom willen we de show stelen in de buitenwereld en verwaarlozen we onszelf?

We willen te veel, te groots, te ver en ineens kan daar toch schijnbaar onverwachts een depressie uit die leeggelopen luchtballon tevoorschijn komen.

We liepen op onze tenen veel te hard en zelfs vele jaren lang; we zijn onszelf voorbij gegaloppeerd.
We zijn daardoor gestruikeld over onze eigen benen en moeten leren normaal te lopen.
Eerst op krachten komen. We hebben rust nodig en nemen afstand van elkaar, we kruipen in ons hol, we willen wat afzondering. Dat mag, dat is helend, zo komen we weer op krachten.
Best wel zinvol in dit soort periodes dat we even vallen, maar daarna toch weer opkrabbelen.
We hebben ons zelfonderzoek, hoe is het zo gekomen? Waren we reëel bezig, hebben we voldoende naar onszelf geluisterd?
We mogen onszelf best tijdelijk wat mat voelen, als we maar luisteren naar onszelf.  Luisteren wat we precies nodig hebben om weer te helen, om weer op onze eigen benen leren staan: dit keer op de grond en niet in een luchtkasteel.
Wanneer dit te moeilijk is om zelf uit te knobbelen, dan hebben we altijd nog anderen die kunnen luisteren en kunnen helpen de weg te vinden.

In Vertrouwen

Heel weinig mensen kunnen weten wat jij voelt of denkt als je de ander niet duidelijk maakt wat er precies speelt in je leven.

Je kunt soms overmoedig zijn, een besluit hebben genomen zodat je het gevoel hebt  de wereld echt aan te kunnen door die bepaalde beslissing, maar dan ineens je angstig voelen kort daarna. Je voelt de behoefte er over te praten maar met wie? Wie is te vertrouwen, wie houdt zich aan zijn woord door dik en dun?  Wie sluit zich als een oester als men probeert informatie los te krijgen?

Het is ook niet ondenkbaar, dat je een vermoeden over iets waar je al langer mee loopt op tafel legt bij iemand in het volste vertrouwen dat dit vertrouwen niet wordt beschaamd.
Het voelt goed omdat het in vertrouwen is gezegd. Je kunt vrij praten, dit is belangrijk, het geeft een gevoel van ruimte in je hoofd; je problemen delen met een ander. Dit geeft rust en een gevoel dat je jezelf mag zijn. Het  veilige gevoel wanneer de ander respect voor je toont is goud waard.

Je hebt ze nodig in je leven; mensen die je kunt vertrouwen, mensen waar je op kunt bouwen. Die je accepteren zoals je bent, waar de dingen veilig zijn en waar je met je problemen terecht kunt.

Nog beter is het als die ander waarmee je in vertrouwen praat, jou serieus neemt en je meehelpt je gevoelens omtrent een specifieke situatie te leren begrijpen. Waarom zijn deze gevoelens er? Wat gebeurt er met je rationeel, fysiek en emotioneel?
Hoe wil je je weer voelen straks en hoe wil je dit bereiken?
Kleine vraagjes soms met grote inhouden, die te vinden zijn in jou; de client.

Samen met jou onderzoeken, helder krijgen en werken aan een vooropgezet doel middels intensieve gesprekken in vertrouwen.
Je bent het waard.

Ars Accretio is er ook voor jou.

Faalangst

Faalangst is een angst om te falen, dat wil zeggen dat iets niet zal lukken.

Wanneer je van plan bent iets te gaan doen bestaat er altijd een kans dat het niet lukt.

Bij faalangstigen is deze kans van niet slagen ongeveer negentig procent.

Logisch dat je als faalangstige denkt: “Waarom zou ik er überhaupt aan beginnen?”

Niet faalangstigen hebben juist het tegenovergestelde; zij denken dat er een kans van negentig procent bestaat dan men wel zal slagen.

Wat doet angst in het lichaam?

Angst produceert adrenaline, daardoor gaan de hersenen minder goed functioneren. Terwijl juist opgewektheid en een positieve instelling een tegenovergestelde werking lijken te hebben. Optimisme lijkt ook een activerende invloed op de hersenen te hebben.

Bij faalangst gaat het niet alleen om het niet lukken. Mensen die faalangstig zijn verwachten heel vaak negatieve reacties. Wanneer je thuis iets lekkers kookt voor je gasten, ben je misschien bang dat zij zullen zeggen dat het niet lekker smaakt. Negatieve verwachtingen van wat zal gebeuren nadat je iets minder goed gedaan hebt, of iets wat in jouw ogen helemaal is mislukt.

Hoe komt het dat je zo negatief over jezelf denkt of dat je zo somber bent over verwachtingen naar de  toekomst?

Hoe komt het dat de ene mens vaker het negatieve prevaleert en de ander juist het positieve activeert in zichzelf?

Dit gevoel van jezelf heeft alles te maken met de manier waarop je ouders en of anderen uit je omgeving vroeger in je prille kinderjaren reageerden op foutjes of vergissingen van jou.

Overigens is het heel normaal dat je je soms vergiste of iets niet goed begreep als klein kind. Op zich hoef je hier niet een negatief zelfbeeld door te ontwikkelen

Echter het is heel wat minder als de volwassenen in je nabije omgeving erg emotioneel of overdreven negatief reageerden op jouw ‘mislukkingen’.

De reactie van de volwassene is in het onbewuste van jou gekomen en die negatieve reacties zijn gelinked aan de foutjes of mislukkingen. Er is nu een bad-clustertje aangemaakt.

Iedere keer als je in je latere leven iets wilt doen of ondernemen, bijvoorbeeld kamer opruimen, goed voor jezelf zorgen, een proefwerk maken op school, reageert je onderbewustzijn met: “Als dit niet goed afloopt, gebeuren er de vreselijkste dingen”.

Zo ben je geprogrammeerd vanuit je jeugd.

De angst hiervoor verlamd je, die angst zorgt ervoor dat je hersenen minder goed kunnen functioneren en jij niet goed kunt presteren waardoor de kans groter wordt dat inderdaad ‘dat’ gebeurt waar je bang voor was.

Ouders geven soms ook extra veel kritiek of negatieve kritiek omdat ze het kind willen stimuleren zijn of haar best te doen. Zonder te beseffen wat ze het kind verder nog meegeven aan ballast op zijn of haar levensweg.

Ouders realiseren zich niet dat het kind vaak tientallen jaren worstelt om los te komen van dit negatief zelfbeeld ontstaan in de jeugd ook door onwetendheid van opvoeders.

Geef je kind de kans om uit te groeien tot degene die hij of zij in wezen is; zichzelf.

Belast het niet met de ballast van je eigen onverwerkte emoties.

Opvoeden kun je leren. 

Moeten Moeten Moeten Moeten Moeten…moe



Vooral heel lang en heel vaak naar het woordje 'moeten' kijken.
Graag zelfs, het 'moet' misschien. Kijk, lees het hardop en hoor de klanken. Neem het in je op.
Wat doet dat woordje met je? Wat zit in dit woordje?

Wat voel je binnen diep in jezelf opborrelen? Beetje ergernis, omdat je dit gevraagd wordt?
Of lichte weerstand; geen zin om dit te doen. Oh ja natuurlijk; geen tijd ervoor hebben. Dat zal het zijn.
Gauw vergeten en door met de dag, met je werk, met het moeten, met je afspraken, met zo veel
en zo vaak en zo snel mogelijk.

Word jij ook moe van dat woordje 'moeten'? Moe zit al in 'moeten'. Van 'moeten' word je 'ten'-minste 'moe'. Moeilijk dit? Oehhhh, wat ben je moe….

Van wie 'moet' iets? "Jah, van ons Moe, die zee dah altijd", zeg je als je wieg in Brabant stond.
Van moeders moet je dingen.
Van mama's mag je dingen.

Spreek het eens uit achter elkaar; "Mama Mama Mama en Moeder Moeder Moeder. Welk van de twee klinkt lichter, minder zwaar, minder vermoeiend?

Terug naar 'moeten'.
Probeer het vandaag eens een moment los te laten, die opgelegde plicht van 'moeten'. Je 'mag' het loslaten.
Doe eens iets waar je lichter van wordt al is het slechts vijf minuten.
En voel daarna bij jezelf wat werd geactiveerd in jouw systeem?

Jij 'mag' iets wat jij wilt. Het maakt je vrolijker, speelser dus minder ernstig en het geeft je iets waardoor jij je zorgen wat minder voelt. Je zwaar voelen door te veel verantwoordelijkheid naar het leven, naar je verleden, naar je moeder met al haar goedbedoelde 'bemoeizucht' en adviezen.
In die vijf minuten ben je in ieder geval in contact met jezelf, omdat het 'mag' van jezelf, je staat het jezelf toe. En wie weet kom je zo bij je meest creatieve ingeving van de dag: gewoon jezelf meer zijn is minder vermoeiend. Dagdag. Fijne dag. Dat Mag.

Plankenkoorts

Droge keel, klamme handen, bibberde knieën, krakende stem met voor je een publiek.
Duizenden ogen gericht op één persoon; jij.
Je slaat dicht in je hoofd en met je mond vol tanden voel je je steeds kleiner worden.
Spreken voor een publiek en niets meer uit kunnen brengen.

Hoe komt dit?
Waarom is spreken in het openbaar zo anders?

- Het is goed mogelijk dat je zelden in het openbaar een publiek toespreekt.
- Het publiek tegenover je te zien kan een gevoel van eenzaamheid opwekken.
- Gebrek aan zelfvertrouwen doordat je niet zeker bent over je eigen optreden.
- Slechte voorbereiding kan een voedingsbodem zijn voor angst.
- De toespraak is mogelijk te saai of te langdradig.

Hoe verminder je stress staande voor een groep mensen?

- Goede voorbereiding is een must. Hoe doe je dit?
  Neem geen algemeen onderwerp, maar een thema.

- Wat wil je vertellen, wat is de boodschap?
  Gebruik duidelijke en sterke argumenten.

- Welk soort publiek luistert naar je toespraak, zoek dit uit voor dat je aan je toespraak begint.
  Gebruik heldere communicatie, houdt het eenvoudig en blijf bij de kern.

- Hoe bouw je de toespraak logisch op?
  Door gebruik te maken van duidelijke notities en een schema.

- Hoe zorg je ervoor dat je niet gaat hyperventileren?
  Langzaam en diep inademen. Even wachten. Je hart bonst harder dan normaal.
  Probeer dit te kalmeren door je te concentreren op je hartslag.
  Je merkt dat je hartslag zakt en adem langzaam uit.

- Niet bang zijn om fouten te maken.
  Iedereen kan zich verspreken, wanneer je denkt dat je niet in het openbaar kunt spreken
  dan lukt dit ook niet. Een positieve houding is belangrijk.

- Concentreer je op je onderwerp en niet op jezelf.
- Ga ervan uit dat je publiek één gesprekspartner is en niet een grote groep mensen.
- Het publiek heeft interesse in je.

Oefening baart kunst.

 

Waarom speel jij verstoppertje?

Soms snijdt het leven diep in je, hard en resoluut. Geen ontkomen meer aan. 

Soms word je bijna gedwongen om na te denken, hoe is dit zo gekomen?

Soms wil je toelaten omdat het zich blijft opdringen, tijd voor verandering?

Soms vraagt iets in je wel degelijk aandacht, waarom heb je dit altijd ver weg gestopt?

Soms mag je dit voorrang geven in je leven....

Soms is er iemand die je begrijpt, die je hand pakt en die je liefheeft zonder dat je besefte.

Vaak sta je niet stil bij die ene ander, je bent zo druk.

Vaak beweeg je je voort in de massa, verberg je je in jouw groep.

Vaak voel je zo de pijn niet.

Soms kom je hieruit te voorschijn.

Soms kies je ervoor om samen even met die ander te zijn.

Soms durf je.

Mens durf te leven 

Bewustwording

Deze week liet het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu weten, dat Nederlanders nog steeds veel te weinig fruit, groente, vis en vezels eten.
Kinderen eten nog ongezonder dan volwassenen, wordt ons uitgelegd in deze krant. Te weinig groente en minder dan een stuk fruit per dag.
Hardnekkig probleem wat niet nieuw is, vervolgt de redacteur. Ondanks allerlei campagnes zijn Nederlanders dus niet gezonder gaan eten.

Waarom zijn Nederlanders niet gezonder gaan eten niet na de eerste peiling van dertien jaar geleden?

Het artikel gaat verder; een school geeft het goede voorbeeld en probeert gezond eten te stimuleren door fruit uit te delen. "Het gaat om bewustwording", vertelt de locatieleider Henk Piet Goudappel (hoe toepasselijk deze achternaam). "Meer bewegen, gezond eten".

Niet alle ouders zijn blij met de bemoeienis. "Ik geef mijn kind echt wel fruit hoor".
Maar toen alle kinderen op conditie en gewicht werden getest, bleek twintig procent te zwaar.
Uit NRC Weekend 8 en 9 oktober 2011

Ouders zouden zich ook meer bewust kunnen worden over de opvoeding van hun kinderen.
"Jong geleerd is oud gedaan" hier zeker op zijn plaats.

Natuurlijk gaan kleine kinderen steigeren wanneer er iets op tafel komt wat voor hen (nog) niet zo lekker of smakelijk is. Het kind is volop in de groei en ontwikkelt zijn smaak nog in de loop van de jaren. Juist door kinderen al vroeg allerlei gevarieerde groente te leren eten ontwikkelen zij hun smaak.

Begin bij het begin, wanneer de eerste hapjes worden geleerd. Maak het groentehapje aantrekkelijk en laat het kind aan de nieuwe smaak wennen door eerst een klein beetje van de nieuwe groente te geven vermengd met een al vertrouwde smaak van een andere groente er doorheen geprakt.
Stop daarnaast heel veel liefde en geduld in dat bordje eten. Maak het aantrekkelijk en blijf vooral ontspannen, kijk naar je kind, observeer het. Ben bewust met je kind bezig tijdens de maaltijd en niet met je werk.
Kleintjes reageren nog vanuit hun wezenlijke zelf zonder aangeleerd gedrag; help het kind zich gezond te ontwikkelen.

Van ouders mag worden verwacht dat zijn het goede voorbeeld kunnen geven.
Wanneer dit niet mogelijk is maak de ouders bewust, heel veel ouders staan open voor goede ondersteuning mits deze tijdelijk is en met respect gegeven wordt.
Waarschijnlijk geeft dit een beter resultaat dan de afgelopen dertien jaar.

Op Kamers

Heel stil, heel onopgemerkt volg je hem of haar vanwege liefde of interesse, vanwege de band, vanwege talloze andere mogelijkheden. Jij; de ouder.
Je merkt dat je ogen in de richting van de ander glijden, ontspannen en als vanzelf mee glijdend in het ritme van de bewegingen van die ander. Of het nu face to face is of via internet Skype - of Facebook contact is; het is tenminste 'volgen'.

Waarom discussieert hij, je praatgrage zoon niet meer in de weekenden thuis? Waarom zoekt je dochter steeds minder frequent de geborgenheid van haar ouderlijk huis op?
Je kunt als ouders merken dat de uitwisseling verandert wanneer je eigen kind meer zijn eigen gang gaat en niet meer als vanzelfsprekend bij jou aan het aanrecht hangt tijdens het koken bijvoorbeeld.
Is het per definitie zo dat hij of zij in een studentikoze periode blijvend van je vervreemdt? Zit jouw taak erop als ouder? Zijn ze uitgevlogen en willen ze het nu helemaal zelf uitvogelen?

Schijn bedriegt; zo prachtig als studerende dochters kunnen fonkelen daar waar ze zijn op afstand letterlijk en figuurlijk bijvoorbeeld zichtbaar via het internet.
Tegelijkertijd kan dit ook moeilijk zijn voor zowel ouders als voor het kind wanneer problemen zich opstapelen en dit duidelijk aanwezig tussen hen hangt in het virtuele contact.

Vaker dan je denkt voelen ouders feilloos aan dat dochter of zoon niet happy is, al wordt hier niet over gesproken.
Kinderen hebben vaak niet in de gaten dat ouders op afstand meeleven en diezelfde kinderen beseffen niet dat ook ouders vaak niet weten hoe met een worsteling van hun kind om te kunnen gaan.
Ouders vergeten te praten of moeite en tijd in hun grut te stoppen. Kinderen zijn niet geleerd om te uiten of zelfs op te eisen dat hun ouders er voor hen ook mogen zijn, zelfs op kamers...

Dus houd jij je stil, bang om je gevoelens te uiten, bang om te vertellen dat je wel geïnteresseerd ben in hun wel en wee, maar simpelweg geen tijd hebt (of vrij maakt) om wezenlijke interesse te tonen?

Afstand voelen, onmachtig voelen; ouders en kinderen kunnen tijdelijk zeer zeker een verwijdering voelen, maar deze hoeft niet blijvend te zijn. Als ouders en kinderen leren op een respectvolle volwaardige manier met elkaar om te gaan, door met elkaar in communicatie te blijven, groeien zowel de ouders als de kinderen.; met elkaar en door elkaar.

Oppakken Aanpakken Doorpakken

Oppakken Aanpakken Doorpakken

Hoe vaak loop je rond met de gedachte dat je de dingen in je leven eens een juiste plek mag gaan geven?
Hoe lang geleden is het de je iemand een complimentje gaf?
Hoe dikwijls ben jij een grote wanorde tegen gekomen  in altijd diezelfde lade van je bureau?
Waarom ben jij je nog steeds niet bewust van jouw reacties op de acties van je partner?

Pak het eens op; het gesprek, het compliment, de grote schoonmaak in je werkkamer, het onderzoek naar wat jij eigenlijk wilt. Maak eens een begin.

Wanneer heb je zin om te gaan werken aan die opdracht of aan jezelf?
Op welke manier kun jij je eigen leven het beste vorm geven?
Waarom werd je onverschilliger in de opvoeding van de kinderen?

Pak het 'weerstand' stukje in jezelf aan. Overwin je luiheid en neem het initiatief. Observeer jezelf en wees assertiever. Praat met je partner waar je tegenaan loopt met de opvoeding.

Sinds wanneer geef je de moed op?
En hoe komt het dat je zo snel de moed opgeeft?
Op welke manier zou je een verplichte opleiding, die jij oninteressant vindt goed kunnen afronden?

Kan het ook zijn dat doorpakken toch soms ook belangrijk is?

Inspiratie is de link

Inspiratie is de link

Putten uit een bron van inspiratie: iets borrelt vanuit je diepe binnenste omhoog en dit vraagt om aandacht. Je bent bijvoorbeeld geraakt of geroerd door een mens of een stuk natuur of een film.
Je voelt een drang dat je hier iets mee moet doen, liefst op hetzelfde ogenblik wanneer jij je het bewust bent geworden, het is heel voedend voor je, zelfs helend. Het heet inspiratie hebben.
Je vergeet je zorgen van dit moment. Vergeet na te denken over de moeilijkheden in je leven.

Je wordt opgeslokt door het proces van inkeer, nadat je dus gevonden hebt wat je zocht in jezelf of in de wereld om je heen. Dat iets in jou, je fantasie, wil naar buiten via het creëren.
Je wilt je profileren, je wilt de ander laten zien; "Dit ben ik, kijk naar me, ik kan dit of dat. Ik ben deze persoon en wanneer ik mezelf in evenwicht voel dan krijg ik de drang om te creëren. Wat ik ga creëren is nog niet precies duidelijk."
Je voelt de drang dat is genoeg om de link te gaan leggen tussen de fantasie die geprikkeld is en het gaan creëren.
Waarom wil je dit? Om datgene te scheppen wat in je fantasie al werkelijkheid is geworden. Het creatieve proces is in gang gezet en je bent één met jezelf. Wat een power komt hieruit vrij, kracht om je los te maken van de zorgen van de dag.

Je wordt totaal in beslag genomen door een creatief proces, inspiratie opdoen is voeding voor je en is een onderdeel van een gebeuren in jezelf. Inspiratie; de link tussen fantasie en scheppen.

Probeer het eens, je zult zien dat wanneer je jezelf serieus neemt de inspiratie vanzelf groeit als je dit toelaat.

Inspiratie

Inspiratie

Heb je dit nodig vandaag; inspiratie?
Voel je je uitgeblust, niet uitgerust of in je kracht? Heb je het gevoel dat je inteert en vanuit je reserves leeft? Hol je door en vergaloppeer je jezelf regelmatig in je werk of privé? Beloof je echt alles aan je lief en kom je tot niets tegenwoordig?
Ben je slechts je linker hersenhelft aan het activeren of mag af en toe die rechter kant ook meedoen van je.
Je rechter hersenhelft waarin je creativiteit zich onder andere bevindt, je zorgzame kant. Je speelse kant, je fantasie, de vrouwelijke kant die ieder in zich heeft. Je gevoel wat nog slechts voor spek en bonen mag meedoen, wat niet meer serieus genomen wordt.

Momenten in het leven waarin je besluit een vast geroest patroon los te laten zijn spaarzaam. Het vraagt moed en zelfvertrouwen om in de spiegel van jezelf te kijken en te zien dat jij jezelf niet meer bent.  Dat je nog slechts kunt constateren echt vast te zitten. Enkel nog rondjes draait in een door jou zelfgekozen circuit van het leven. Dan loslaten wat je zo graag wilt onderdrukken en wat er voor zorgt dat de schijn wordt opgehouden vraagt moed en geeft onzekerheid. Dit voelt als angst; je weet niet waartoe het zal leiden. Waar te beginnen en hoe te denken of te handelen? Je constateert dat je van deze beslissing van slag raakt en probeert opnieuw jezelf te resetten door bewust op jezelf te leren focussen.
Ondertussen je hersens pijnigend hoe je hierin bent terecht gekomen, waarom je dit zo ervaart, en wat je aan dit uitgeblust gevoel kunt veranderen. Hoe blaas je jezelf weer nieuw leven in?

Het begin kan zijn om een gevoel te vangen wat inspiratie heet, hoe doe je dit?

Ontspannen zijn en vrijheid voelen in jezelf geven je de ruimte, je kunt dit gevoel gewoon toelaten. Alsof je diepzeeduikt; de onderwater wereld neemt je volledig in haar armen. Je omsloten voelen door je eigen inspiratiemoment, dit geeft voeding en energie. Het zorgt ervoor dat je als het ware gedragen wordt door  een rivier van ingevingen, van ideeën en nieuwe mogelijkheden. Je zult zien; uren later kom je weer met beide benen op de grond terug in de realiteit alsof je naar een boeiende film keek en lopend uit de bioscoop, nog half hangend in het beeld en nagenietend, knipperend met je ogen in het onwerkelijke avondlicht. Moeite hebben dus om weer het alledaagse leven op te pakken; zo bevangen was je door je eigen inspiratie. Nu nog de bron vinden. Iedereen kan het, ook jij.

Lang leve het verschil

Lang leve het verschil!

Wat zou het saai zijn als iedereen hetzelfde was, dezelfde uitstraling, dezelfde karakterstructuur zou hebben. Hetzelfde zou denken en voelen. We zouden allemaal van hetzelfde brood en van dezelfde wijn houden, er zou geen onenigheid zijn over individuele keuzes, want iedereen houdt toch van hetzelfde? Hoe simpel zou het leven zijn of juist niet?

Niemand hoeft zich te ergeren, want we weten alles van elkaar; we voelen en denken toch hetzelfde. Je overbuurman bijvoorbeeld dat ben jij. Je kent hem en weet precies hoe hij reageert op iets wat jij niet of juist wel leuk vindt. Want we zijn allemaal hetzelfde.

Nu is het wel genoeg, na dit  bovenstaande te lezen voel je al weerzin en dit hoeft niet langer zo door te gaan, want hier heb je helemaal niets mee: Prima! Terecht dat je dit  zo ervaart.

Wij mensen zijn individuen en ook voelen we ons vaak goed in groepsverband. En heerlijk allemaal anders, we zijn uniek.

Wij willen onszelf zijn en meestal lukt dit aardig en voelen we ons hier prettig bij.

Mensen met een grote drang om zichzelf te zijn lopen graag aan de zijkant van de groep. Zij willen zich onderscheiden, bewust of onbewust.

Juist dit mag soms niet.

Waarom niet?

Zoveel boeiender is het om naar de ander te kijken hoe hij of zij zijn of haar leven invult, juist omdat we vaak zo verschillend zijn.

We kunnen hierdoor elkaar ook aanvullen, van elkaar leren en juist door het verschil naar onszelf leren kijken.

We kunnen juist door het verschil beter leren communiceren met elkaar, ons verdiepen in elkaar, ons inleven in de ander.

Wat heeft de ander af en toe nodig van mij?

Wat kan ik geven is iets heel anders dan hoe haal ik zo snel en zo veel mogelijk winst binnen.

Cirkel

 Cirkel

Een maandag waarin jij je wilt verschuilen in je bed.

Gisteren, die prachtige zondag brak je klomp in duizend stukjes. Je hebt het helemaal gehad, zeg je opstandig tegen jezelf. Je bent ’s middags op bed gaan liggen, ziek was je geworden, van al 't gedoe.

Lioggend in je bed ben je gaan voelen, wat voelt je lijf?

Huilend onder het dekbed voor de zoveelste keer proberen te ontdekken, ondanks de warmte buiten.

Ja dat kan je wel, ook onderzoeken dit keer. Nu je voelt dus van alles, maar je ontdekt niets, behalve dan woede, verdriet, teleurstelling, negativiteit. En nog eens verdriet, woede, teleurstelling. Ja, de bekende dingen en je vindt echt dat je het allemaal zelf moet ontdekken. Dat ontdekken, opzoek gaan in jezelf naar t antwoord, welk antwoord? Je voelt geen antwoord! Voor jou werkt dit niet, of beter gezegd, je zegt keer op keer tegen jezelf dat je het niet kunt; een antwoord vinden in jezelf. Frustratie, dat is wat je voelt en ook opstand. Daarbij komt ook dat je niet iemand wilt worden die iedere dag uuuuuren schrijft over eigen gevoelens, over pijnen die je ergens in mijn lichaam voelt.

Vreselijk, “Get a life, doe normaal,” schreeuw je bijna tegen jezelf! O ja, je weet wel wat, praat tegen jezelf: ”Ik heb totaal geen connectie met mijn familie, passieve wezens die blijven hangen in het verleden. Goh, doe ik dat zelf ook niet? Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen leven. Ach, ik weet ‘t allemaal….Wat doe ik? Juist, ik hoef het eigenlijk niet te schrijven: me maar weer vol vreten, neen, los niks op. Nog wat eten, nee, het gaat niet weg. O ik ben misselijk, even wachten, allicht een waarschuwing van mijn lichaam, wat drinken. Helpt t? Ja, ik heb de ruimte, nou dan eet ik die andere tompoucen ook maar op. Niemand die t ziet, niemand die het merkt. En men maar brullen hoe prachtig ik ben. O, je bent zo knap, je bent zo’n mooi mens, van binnen en van buiten. Ik geloof het allemaal hoor, want ik heb niks slechts in me, bedoel het ook niet verkeerd, ben netjes, eerlijk, oprecht. Geweldig. Behalve dan van mezelf houden, dat ontbreekt in dit plaatje. Ik vind mezelf zo ontzettend lelijk, dik, ik kijk wel in de spiegel om mezelf uit te dagen. Soms zelfs een half uur. Het helpt me niets.

Ga dan bewegen? Ga dan gezond eten? Nee, stel je voor, ik ga voor mijn lichaam zorgen. Dat gaat dus niet gebeuren. Eerst moet iedereen weten hoeveel pijn ik heb, hoeveel ik mezelf afwijs. Ik bewijs men hun ongelijk, of beter: ik straf mezelf, voordat ik inzie hoe het wel moet ofzo iets. Ik weet t ook niet waarom ik enerzijds geweldig wil zijn in de zin van mooi, slank, sportief, fit, intelligent etc en ik anderzijds er niet aan wil, want stellllll je voooorr……”

Je vindt dit leven echt zo stom. Ook al ben je er zelf verantwoordelijk voor, doe je het allemaal zelf, heb je zelfmedelijden wellicht, je vindt het leven echt stom.

Opstaan en werken met een ander aan jezelf helpt echt, mits je het toelaat in je leven.