maandag 10 oktober 2011

Op Kamers

Heel stil, heel onopgemerkt volg je hem of haar vanwege liefde of interesse, vanwege de band, vanwege talloze andere mogelijkheden. Jij; de ouder.
Je merkt dat je ogen in de richting van de ander glijden, ontspannen en als vanzelf mee glijdend in het ritme van de bewegingen van die ander. Of het nu face to face is of via internet Skype - of Facebook contact is; het is tenminste 'volgen'.

Waarom discussieert hij, je praatgrage zoon niet meer in de weekenden thuis? Waarom zoekt je dochter steeds minder frequent de geborgenheid van haar ouderlijk huis op?
Je kunt als ouders merken dat de uitwisseling verandert wanneer je eigen kind meer zijn eigen gang gaat en niet meer als vanzelfsprekend bij jou aan het aanrecht hangt tijdens het koken bijvoorbeeld.
Is het per definitie zo dat hij of zij in een studentikoze periode blijvend van je vervreemdt? Zit jouw taak erop als ouder? Zijn ze uitgevlogen en willen ze het nu helemaal zelf uitvogelen?

Schijn bedriegt; zo prachtig als studerende dochters kunnen fonkelen daar waar ze zijn op afstand letterlijk en figuurlijk bijvoorbeeld zichtbaar via het internet.
Tegelijkertijd kan dit ook moeilijk zijn voor zowel ouders als voor het kind wanneer problemen zich opstapelen en dit duidelijk aanwezig tussen hen hangt in het virtuele contact.

Vaker dan je denkt voelen ouders feilloos aan dat dochter of zoon niet happy is, al wordt hier niet over gesproken.
Kinderen hebben vaak niet in de gaten dat ouders op afstand meeleven en diezelfde kinderen beseffen niet dat ook ouders vaak niet weten hoe met een worsteling van hun kind om te kunnen gaan.
Ouders vergeten te praten of moeite en tijd in hun grut te stoppen. Kinderen zijn niet geleerd om te uiten of zelfs op te eisen dat hun ouders er voor hen ook mogen zijn, zelfs op kamers...

Dus houd jij je stil, bang om je gevoelens te uiten, bang om te vertellen dat je wel geïnteresseerd ben in hun wel en wee, maar simpelweg geen tijd hebt (of vrij maakt) om wezenlijke interesse te tonen?


Afstand voelen, onmachtig voelen; ouders en kinderen kunnen tijdelijk zeer zeker een verwijdering voelen, maar deze hoeft niet blijvend te zijn. Als ouders en kinderen leren op een respectvolle volwaardige manier met elkaar om te gaan, door met elkaar in communicatie te blijven, groeien zowel de ouders als de kinderen.; met elkaar en door elkaar.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten