Geen schrijven voor een Blauwe Maandag, wel als je misschien wakker bent geworden met de meest knallende ruzie ooit nog in je hoofd tijdens het afgelopen weekend.
Ze is er echter nog steeds de aantrekkingskracht. Niets in woorden te vangen nu: enkel gevoel, vibratie, verlangen.
The Need in You.
Je mist hem, je mist haar; het snijdt pijnlijk in je binnenste.
Je kunt er niets mee, de ander is er niet op dit moment in je leven.
Door een noodgedwongen scheiding, door een bewuste keuze?
Eigenlijk doet het er niet toe; het is zo. Je bent alleen op dit moment in je leven terwijl alles in je schreeuwt om blijvende verbinding. Want je bent eraan toe. Je vrienden en vriendinnen zijn zich aan het nestelen. En jij, jij voelt het ook, maar ben jij wel zo zeker van de echte liefde met hem met haar?
Maar wat is verbinding behalve fysiek?
Is het het begrijpen van de ander, het aanvoelen van je degene van wie je houdt? Het versmelten willen met de ander met lichaam en geest? Het samenzijn?
Het elkaar 'liften', samen het beste in elkaar naar boven halen en zo een gelijkwaardige relatie onderhouden mede door hier veel energie in te stoppen. Dit is iets anders dan dingen laten gebeuren, zaken laten ontploffen, de ander de schuld geven, geen zin hebben in de ander. Te lui zijn om te investeren.
Oké, mooie voornemens, goede praat.
Maar wat als het echt niet werkt? Wat als er obstakels zijn of zichtbaar worden in verloop van tijd? Wat als ergens een gevoel ontstaat diep in je binnenste dat er iets niet klopt in de verbinding tussen jullie.
Wat doe je dan als je pas samen bent? Ga je dit gevoel onderzoeken, ga je praten, uitdiepen? Er proberen achter te komen hoe het komt, waar de oorzaak van het probleem ligt?
Of doe je niets en laat je alles zoals het is, toekijkend van een afstand, je eigen relatie aanschouwend als een buitenstaander, die geen controle heeft over zijn eigen leven met een ander. Stiekem denken: iets is beter dan niets; "Want dan voel ik me weer zo alleen als ik eerlijk ben naar hem of haar mocht ik de relatie beëindigen."
Doe je moeite om achter de intentie, de bedoeling van de woorden te komen? Onderzoek te doen wie de ander in wezen is. Zodat je ontdekt dat de ander niet geheel zichzelf is of kan zijn bij jou? Ga je daarna nog steeds verder met te onderzoeken hoe dit zo gekomen is of was het altijd al zo en ben jij je er nu pas bewust van geworden?
Of doet het te zeer, is het te pijnlijk en sluit ook jij je ogen en je hart, opdat je de pijn niet meer voelt van een eventuele mislukte relatie.
Wanneer problemen in een relatie de overhand krijgen is het goed daar bewust mee bezig te zijn: niet verstoppen, niet negeren. Eerlijk zijn naar jezelf en naar de ander.
Wat werkelijk niet kan is hiphoppen, de ene keer zeggen dat je iets uit de grond van je hart meent en de andere keer hetzelfde compleet terugdraaien, dat je hetgeen wat je verteld hebt helemaal niet zo bedoeld had. Bijvoorbeeld "Hij is het niet voor mij, ik weet het zeker. We halen elkaar naar beneden, hij is te zwaar voor mij, we worden beiden zwaarmoedig in plaats van elkaar helpen eruit te komen." En een dag later spijt hebben dat je eerlijk geweest bent naar jezelf en naar degene met wie je hierover sprak. Als gevolg hiervan toch weer terugkrabbelen en heel stellig beweren dat het niet waar is wat je hebt uitgesproken. Dit is spelen met gevoelens van de ander.
Verwarrend? Jazeker.
Nog het meest verwarrend en pijnlijk voor de partner waar het om draait.
Bedenk: Beter ten halve gekeerd dan ten hele verdwaald.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten