Relatie en Communicatie

Zo gemakkelijk lijkt het; communiceren!
Je maakt de ander via een paar woorden, houding of gebaar duidelijk wat je wilt of bedoelt. Non-verbale communicatie valt hier ook onder.
Zodat de ander op deze uitingen van jou kan reageren en eventueel een levendige discussie het gevolg kan zijn (met als doel dat jij je zin krijgt?).

"Was het maar waar", verzucht je misschien te vaak.

Wat blijkt; het is heel moeilijk om met elkaar te praten. Men vindt dat de ander niet te benaderen is, men voelt zich aangevallen, verkeerd begrepen, klem gezet.

De ander moet maar ruiken wat jij bedoelt; "Hoezo, ik zei het je toch, snap je het nu nog steeds niet?"

Jaha, je zei het, maar wel op jouw manier, vanuit jouw beleving, vanuit jouw subjectieve benadering; vanuit jouw gekleurde bril. Je niet realiserend dat de ander een totaal andere belevingswereld kan hebben.

Stel dat de ene helft van het stel een functionele manier van communiceren als boventoon heeft en iets prevaleert als dit; alles mag duidelijk en kort gezegd worden: PUNT.
Wat over blijft na een dergelijke punt is een mager restje inlevingsvermogen van jou in de ander die net de punt plaatste: you have to deal with it or leave it, hoor je nagalmen in je hoofd, althans zo lijkt het!
Je wordt voor het blok gezet, zo voelt het voor je; je voelt je niet begrepen door een dergelijke reactie van degene die het meest intiem met je is, van wie je houdt.
Opnieuw een poging doen om jouw sensitieve verhaal wat -op te leuken of iets smeuïger te brengen- is vanaf nu totaal overbodig. Komt ook echt niet meer aan of over bij de ander, want die heeft je verwarring allang (onbewust: denk aan je lichaamstaal) gesignaleerd. Macht geroken. Overwinningsmacht. "Yes, here is my point", ervaart je resolute wederhelft.
Is het dit, moet het zo? Handel jij, de nuchtere partner, nu niet uit een (opgeblazen) subjectieve beleving?

De gevoelige helft van de twee kan zich door jouw macho-houding al direct weggedrukt voelen, omdat dit 'per ongeluk' niet in het communicatieve plaatje van de ander past wanneer de boodschap zakelijk en duidelijk overgebracht wordt via woorden.
Niet zelden is dit de vrouwelijke helft van de twee.

Zij laat zich niet uit het veld slaan, na diverse botsingen vanwege onbegrip en een paar ruzies verder, resoluut deze keer om de communicatie in goede banen te houden en vastberaden om vooral leider te zijn in het gesprek.
En jaaaah daar is -t-ie weer….de botsing, het onbegrip totaal onverwacht natuurlijk, altijd wanneer je net lekker aan een wijntje zit of eindelijk lekker ontspannen je benen in de lucht hangt na een intensieve dag van files en winterbanden testend, komt hij met zijn functionele manier van praten. Jij had je nog zo voorgenomen om in zijn mentale voetstappen te gaan staan voor het geval dat...
"Waarom begrijpt die vent me niet, ik ben nu zo geduldig zelfs nu.. ook al menstrueer ik, of heb ik niet geslapen vanwege onze ziek huilende kinderen, waar hij niets aan doet om dit op te lossen. Ja, hij moppert en stoïcijns reageert hij op mijn smeken, als reactie krijg ik een slap excuus dat hij morgen vroeg op moet. Wat kan ik hiermee?"
Ja zeker de dag begint morgen ook vroeg voor hem, maar zij? Kan zij lekker uitslapen met zieke kindertjes?
Hij op zijn beurt denkt acuut; -Begint het weer? We hadden toch afgesproken dat zij de eerst volgende nacht eruit zou gaan, nou daar houdt zij zich maar eens aan! Snapt ze het nu nog niet, we hadden toch duidelijk afgesproken dat?-

Onbegrip, ergernis, teleurstelling.
Terugtrekken, kruipen in je eigen cocon, je eigen helft van je bed is helemaal jouw territorium.
Neen, jij niet hier nu, dat is mijn helft!
Hoe maak je het goed? Hoe leg je het misverstand uit? Hoe kom je weer nader tot elkaar en eindig je in elkaars armen?
Niet zo simpel…. praten met - en luisteren naar elkaar.
De wil activeren om eraan te werken; want relatie is een werkwoord, en niet zo'n kleintje ook!