Praatangst

Angst om te praten.
Hoe moeilijk kan dit zijn wanneer je last hebt van praatangst.

Wat is dit eigenlijk en waar komt het vandaan?
Als klein oke-kindje leer je vanzelf babbelen wanneer het je aangedragen wordt. De woordjes probeer je na te spreken en onthouden gaat vanzelf door het oefenen met je opvoeders.
Eigenlijk gaat heel erg veel vanzelf. De betekenis achter de woorden ook, je leert ze spelenderwijs kennen  en gaat ze zelfstandig gebruiken.
Maar wat als ergens ooit een kink in de kabel is komt, net op het moment dat jij iets aan het vertellen bent, bepaalde woorden gebruikt op een specifieke manier, hoogst waarschijnlijk je eigen manier.
Juist op dat moment slaat het noodlot toe. Dusdanig dat je schrikt, zelfs geen woord meer kunt uitbrengen. Je voelt dat iedereen in jouw beleving naar je kijkt en je vindt dit alles absoluut niet prettig.

Je vergeet dit incident en verder gaan de jaren, plots gebeurt het weer. Nu ben je ouder en je herinnert je de vroegere gebeurtenis niet meer. Het gevoel komt terug bij een soortgelijke situatie; opnieuw het gevoel dat je niets meer kunt of durft te zeggen. Het gevolg is dat je volledig dichtklapt.

De laatste tijd komt het vaker en vaker, je gaat groepen mensen mijden, want oh jeeh...je mocht eens met je mond vol tanden staan. Je gaat jezelf observeren en je voelt je steeds ongemakkelijker wanneer men iets aan je vraagt.
Zwart gat in je hoofd, benauwd gevoel, adem tekort, hart wat bonkt,  enorme transpiratie aanval, hyperventilatie.
Niets meer zeggen, je mond niet meer opendoen, want stel je voor.

Niet doen: doe je mond open en praat erover.
Ars Accretio werkt met je mee.