Je hebt alleen maar
geleerd om je te conformeren aan de ander, je hebt alleen maar geleerd te
leven op de manier zoals anderen dit van je verlangen (buitenwereld), althans
dat houd je jezelf voor, ontstaan doordat je zo geprogrammeerd bent
(overleven), door opvoeding, door omgeving. En het zal wel kloppen denk je,
want niemand corrigeert je toch? Vrijwel niemand zegt tegen je: “ Stop it
please, waarom doe jij jezelf dit aan?” De enkeling die je probeert wakker te
schudden; "Ach waar maakt die zich druk om. Iedereen wil toch slank zijn,
dus waar heeft die persoon het over. Internet staat bol van de tips en trucs.
Zo erg zal het niet zijn." Denkend vanuit je ingesleten gewoontepatroon.
Je moet er toch bijhoren,
bij de groep, volop in het leven staan, meedraaien, en je rol spelen zoals een
opgedraaid orgel automatisch zijn melodietje afspeelt?
Je kunt kotsen in het
toilet, je vriend houdt jou niet tegen; hij durft niet, weet niet hoe ermee om
te gaan. Dus laat hij jou je gang keer op keer gaan.
Gevoelens drijven in je
zwembad; blauw, groen, geel, paars.
Jaha, soms verzuip je bijna
van angst in je zwembad, soms stik je van eenzaamheid, gelukkig is er soms
adempauze. Ook zijn er tijden dat je soms een beetje kracht over hebt om te watertrappelen.
Het is een strijd, een
mega-stuggle., maar…wil je wel, wil je hieruit komen? Wil je weten waarom je
voor de zoveelste keer rondjes zwemt in je zwembad van gevoelens, waarvan de
rand bedekt is met tal van emoties, groen/geel aangekoekt overspoeld door
blauwe eenzaamheid?
Het zou best niet zo moeilijk hoeven zijn om weer uit je zwembad te komen in de beginfase als je ten
eerste absoluut onvoorwaardelijk begrepen werd, ten tweede totaal ondersteund
werd, als je meegenomen werd door iemand die jou jezelf wil laten zijn en je
dus voor honderd procent in je waarde laat (niet adviseert, juist meehelpt het
meest haalbare te realiseren), die respect heeft.
Maar nu ben je de beginfase voorbij, je kunt niet meer nadenken,
gevoelens en emoties groeien boven je hoofd uit. Ze zijn niet meer te corrigeren,
ze leiden hun eigen leven. Daardoor kun je ook al niet meer nuchter nadenken en hol
jij jezelf in de uitholling en uitputting achterna.
“Lach maar, lach me
maar uit om mijn skelettenlijf en vind me maar zielig, ik lever ieder moment
strijd om te leven, om te overleven. Het lukt me niet. Ik teer in, omdat ik
niet meer verteer. Ik glijd weg mijn vingers klampen zich vast aan de rand van
mijn zwembad en bijna niemand beseft dat het ‘struggle for life’ is. Wie
helpt mij liefde te geven in de vorm van aandacht, van geduldig zijn met me,
van mij helpen ’aarden’ zodat ik met beide voeten grond durf te voelen en op
deze manier kan leren uit mijn zwembad te groeien en te leren zorgen
voor."
Het voelt voor je alsof
bijna niemand je helpt, teveel rondjes al gezwommen, teveel en te lang
gewatertrappeld dit alles maakt je zo moe. Te moe om te strijden, te moe om de
wilskracht nog naar boven te halen, hard nodig om vol te houden en te
overleven.
Waar is het leven gebleven,
het echte leven zonder toneelspel waarin je nog jezelf kon en mocht zijn?
Waarom is het niet meer
mogelijk voor je om over het voeden van je lichaam na te denken?
Waarom zit je te veel in je
gevoel?
Teveel in gevoelens en de bijbehorende emoties zitten belemmert je in het realistisch nog kunnen nadenken.
Mede door te leren nadenken
(ratio) ben je in staat om structuur aan te brengen. Maar ook doordat iemand
een tijd intensief met je meeloopt krijg jij het gevoel dat je de moeite waard
bent, even belangrijk bent als ieder ander mens.
Gevoelens en Emoties… Pak
die hand, zodat je uit je zwembad komt… Dan kunnen we samen met je ratio de
wonden in je gevoelens gaan helen, zodat je voeding tot je nemen weer als een
‘genieten’ gaat leren ervaren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten