Zeldzaam zijn ze, deze plekjes. Ze bestaan nog.
Plots ontdek je er soms eentje, zoals deze.
Stil word je ervan daarna je kunt nog maar eén ding: binnenkijken.
Je merkt dat je vanzelf op je tenen gaat lopen alsof je stoort.
Zachtjes de afgebladderde deurtjes openen, oei.. ze kraken..
Wat zie je?
Door de tegeltjes op de vloer zie je de schuifelende mensenvoetjes
de druipende kaarsjes op het smalle altaartje
de dansende lichtjes door het openduwen van het deurtje
De felgekleurde kandelaartjes dapper, fier rechtop trots hun vlammetjes dragend.
Maria, ingetogen en devoot
hoog boven je hoofd.
zodat je wel omhoog moet kijken om te zien
om te voelen.
hier hangen heel veel wensen
vele smeekbedes
nog veel meer dankjewels.
Wat een hou-vast
in deze piepkleine ruimte.
Respect dat is wat je voelt nadat je gezien hebt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten