Verwarring en Herstel

Verwarring en Herstel

Soms slaat iets je leven in als een bom, hard en plotseling.

Je hebt het niet zien of voelen aankomen. Je schrikt en als reactie kun je de neiging krijgen om in je schulp te kruipen. Je tijdelijk terug te willen trekken uit de drukte van het leven. Inderdaad om goed te herstellen, om weer in je kracht te komen heb je ook af en toe de rust nodig van de afzondering, dit zijn heel normale reacties. Geef je hieraan toe in het dagelijks leven of negeer je deze signalen? Ga je door omdat je bang bent wat anderen van je vinden?

Waneer een dier in de vrije natuur aangevallen wordt, zoekt hij zijn hol op of een plek in afzondering. Het dier verzorgt zijn wonden zelf en door de rust komt het helingsproces op gang. Het dier wacht net zo lang totdat hij voelt dat hij de wereld weer aankan, dat hij optimaal zichzelf weer kan zijn en opnieuw functioneert op zijn eigen authentieke wijze. Dan pas komt hij tevoorschijn, niet eerder. Wij  mensen zijn vergeten om naar de natuur te kijken.

Natuurlijk hoef je niet zo lang te wachten, je kunt eerder de drang voelen om weer in het openbare leven te verschijnen. Er gaat een helende werking uit van afzondering op de juiste tijd en plaats.

Je herkent het wel; in de ochtend wakker wordend en langzaam dringt het tot je door dat er vandaag een zondag nog maagdelijk voor je ligt. Geen afspraakjes, lege agenda. Helemaal zelf je dag vullen zonder verplichtingen. Op deze zondag kun je ervoor kiezen om werkelijk eens niets te doen waar je geen zin in hebt. Voor jezelf kiezen, onderzoeken in jezelf wat je echt nodig hebt deze dag.

Je kunt ervoor kiezen om de buitenwereld ‘buiten’ te houden. Voor één dag alles blokkeren wat van ‘buiten’ komt. Probeer eens of je dit lukt of om te voelen wat het met je doet.

Leren luisteren naar je innerlijke stem kun je trainen; “Wat wil ik echt? Wat kan ik?”

Misschien kom je tot de ontdekking dat je zoveel ‘moet’ van jezelf.

Je ‘moet’ grappiger zijn, mooier en aantrekkelijker zijn, inhoudelijk meer kunnen vertellen over een onderwerp, op de juiste manier kunnen communiceren, beter zijn dan de ander tegenover je.

Je doet het omdat een ander het doet en je kunt niet achterblijven, tenminste dat denk je.

En ja, door zo bezig te zijn ben je gewend geraakt om een gevoel wat aandacht vraagt op de achtergrond te negeren. Je gevoel zegt je waarschijnlijk iets anders.

In de afzondering op die zondag gebeurt er iets met je lijf wanneer je besluit eens niet te denken. Het lijf wil voelen. Het laat de opgekropte vergeten emotie toe vloeiend uit de verwarring van de figuurlijke bominslag. De neiging om ineens flink te huilen bijvoorbeeld geeft lucht aan opgekropte emoties.

Vaak voelt het inderdaad beter, ruimer, vrijer na een huilbui.

Hoe komt dit?

Ben je zo gewend om enkel in je denktank kracht te zitten? Probeer je zelfs je gevoel weg te denken of oplossingen te verzinnen voor gevoelens en emoties op een verstandelijke manier? En merk je dat dit, ondanks al je  mentale inspanningen niet lukt? Je bent waarschijnlijk gewend geraakt aan een patroon in jezelf. Bijvoorbeeld je gooit alles aan denken en voelen op een grote berg. Voor jou is misschien alles wat je voelt en denkt op te lossen door flink veel op internet naar oplossingen te zoeken.

Mogelijk raak je geïrriteerd en ga je nog meer informatie verzamelen om van het gevoel af te komen.

Wanneer je je ratio gebruikt kun je niet in je gevoel zitten. Andersom precies hetzelfde; wanneer je in je gevoel zit kun je niet goed nadenken.

Emoties worden op een andere manier verwerkt en kunnen niet via het verstand opgelost worden. Praat over je gevoelens, over je emoties, over hetgeen wat je beroert met iemand die je kunt vertrouwen…twee weten meer dan een…