Met je verkeerde been uit bed

Blauwe -  en stormachtige maandag zorgen er voor dat je niet aan de dag wilt beginnen. Zelfs samen met het slap waterige zonnetje opstaan wat nog bibberig schijnt, wil niet echt helpen.

Een nieuwe dag houdt nieuwe kansen in. Nieuwe mogelijkheden, nieuwe ontmoetingen.

Nieuwe creaties.

Het kan toch zomaar binnenvallen in je leven vandaag; datgene waar je naar verlangt, waar je op hoopt of waar je in gelooft. Wat je eigenlijk wilt bereiken of waar je eindelijk van af wilt. Waar je gisteren na lang dralen hebt besloten om dat te veranderen en vandaag het begin te maken…worden wie je eigenlijk in wezen bent.

Waarom zijn alle beloften aan jezelf gemaakt dit afgelopen weekend ineens verdwenen met het wakker worden? Het gevoel dat je bed nu pas lekker ligt terwijl die vervelende wekker trilt en jij rilt; oei… joeijoeih.. eruit eruit. Haasten, snel snel. Geen ontbijt dus, wel koffie. Geen rust ineens meer op weg naar je afspraken. Irritatie komt op, opzien tegen de dag. Geen zin meer hebben in. Groeiende onrust. Klem in de file en in jezelf; foeteren op de ander.

Waarom is het ineens zo moeilijk om de daad bij het woord te voegen? Waar is de Power gebleven die gisteren toch duidelijk aanwezig was, toen je wel zeker wist dan jij iets in je leven wilde veranderen?

Is het de maandag die jou diep van binnen huiverig maakt? Zijn het de onvermijdelijke ontmoetingen van vandaag die je met lichte weerzin weerhouden om vol levenslust uit bed te springen?

Drukken de afspraken met je meerderen op je werk? Word je beïnvloed door het ochtendhumeur van je baas?

Is het al zo lang hetzelfde en zou je zo graag iets anders willen in je leven?

Is het dat? Is het de sleur?

Of weet je niet meer wanneer het onbestendige gevoel gekomen is.

Nu al zo lang met iets in jezelf verstopt leven. Zo lang dat je niet meer kunt herinneren wanneer het ook alweer de eerste keer was dat je een alarmbelletje in jezelf hoorde rinkelen. En tegelijkertijd een klein stemmetje ervaren wat waarschuwt heel diep van binnen.

Je bent gewend geraakt aan het gevoel, aan de onmacht, aan het oppermachtige van het automatische systeem in jezelf.

Je bent gewend geraakt aan de emoties die verbonden zijn aan de herinnering, aan het eeuwig in cirkeltjes draaien daar ben je expert in geworden. Keer op keer hetzelfde verhaaltje in jezelf activeren. Daar ben je zelfs heel goed in geworden.

En raar toch; je kunt bijna niet meer goed zijn in positief denken. Wel in doemdenken, in vooringenomen denken, in angst denken.

Goed geworden in bijna blijvend beuken op de angst in jezelf. De signalen in je lijf negeren, ook daar ben je goed in geworden uiteindelijk.

Neen, het helpt niet op deze manier voor jezelf zorgen, jezelf helpen bestaat niet uit jezelf straffen.

Wat wel helpt is gaan onderzoeken waarom je als eerste je verkeerde been aanspoorde om de sprong uit bed te wagen deze morgen.

Wat is er mis met je goede been? Waarom kwam je niet op het idee om hem als eerste over de rand te tjoepen en direct al in je kracht te staan?

Toch dat automatische patroontje, nog steeds onbewust?

Je kunt het doorbreken, als je het zelf wilt ieder moment in je leven.

Hoe? Door onder andere bewustwording groei je als mens.

Tot morgen enne.. stap morgenochtend eens met je goede been uit bed. Je voelt direct het verschil, echt waar zelfs de hele dag.